Autisme

Door mvds op woensdag 3 januari 2018 14:04 - Reacties (44)
Categorie: Gezondheid, Views: 7.434

Mensen die van regelmaat houden en voor dingen een vaste volgorde hanteren hebben het al vast wel eens gehoord... "Wat een autist" Soms komt er ook een reclame voorbij waarin een moeder beschrijft dat haar zoon het lastig vind om naar het winkelcentrum te gaan vanwege de geluiden, de geuren en het licht.

Eerlijk gezegd stoor ik me daar wel aan, wat hierboven staat beschrijft maar een klein deel van autisme en hoeft niet voor elke autist zo te zijn.

Ik heb er lang over nagedacht maar ik ga toch eens mijn ervaringen met autisme opschrijven, voor wie er wat aan heeft of voor wie het gewoon graag wil lezen.

Wat is autisme
Autisme valt binnen ASS, ofwel Autisme Spectrum Stoornis. Hierbinnen vallen nog meer stoornissen welke allemaal wel wat overlap hebben maar toch net even wat anders zijn. Als je wilt weten wat autisme is en welke stoornissen er allemaal binnen ASS vallen wil ik je vragen om eens een kijkje te nemen op; http://www.autisme.nl/ of https://nl.wikipedia.org/wiki/Autismespectrum

Ik ga namelijk niet uitleggen wat autisme is, omdat anderen dat al eens gedaan hebben maar ook omdat het niet mijn doel is. Ik ga vertellen wat autisme voor mij is en hoeveel invloed het heeft op mijn leven maar vooral om aan te geven dat het met autisme prima mogelijk is om een (redelijk) normaal leven te hebben.

Wat ik ten eerste erover kwijt wil... Autisme is breed, heel breed. En de een zal zijn autisme op een hele andere manier ervaren dan de ander. Maar wat wel voor iedere autist zal gelden is dat de manier waarop ons brein informatie verwerkt anders is.

Wat is autisme voor mij
Ik heb Asperger (en ook een behoorlijk zware variant), wat ik altijd omschrijf als de vorm van autisme waarbij je een normaal IQ kan hebben. Dat is ook meteen mijn valkuil, ik heb een bovengemiddeld tot hoog IQ wat ervoor zorgt dat veel dingen van mijn autisme worden gecamoufleerd of zelfs worden gecompenseerd. Is dat fijn? Nee, niet altijd/echt!

Wanneer is het fijn? Het zorgt ervoor dat ik redelijk normaal kan functioneren. Ik heb mijn HTS opleiding kunnen afronden zonder problemen en ik heb ook een baan op HBO niveau wat prima gaat.

Wanneer is het niet fijn? Nou, bijvoorbeeld wanneer het ervoor zorgt dat autisme verborgen blijft omdat het niet altijd op de voorgrond aanwezig is. Ik heb bijvoorbeeld vrij recent de diagnose gesteld gekregen. En met recent bedoel ik korter dan 2 jaar geleden. En dat terwijl ik toch al 43 ben.

Is het dan voor mijzelf nooit duidelijk geweest? Tja, wat zal ik zeggen... Ik kan een heel verhaal ophangen over dat ik altijd al het gevoel heb gehad dat ik anders was... Maar hoe moet ik dat weten? Hoe moet ik weten hoe iets voor iemand anders aanvoelt?

Er zijn wel altijd al signalen geweest hoor, ik was altijd al vrij snel overprikkeld. Een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, gewoon iets nieuws... Dat zorgde vrijwel altijd voor spanning. Spanning in mijzelf, van binnen. Spanning die zich ophoopte en waarvan ik niet wist hoe ik dat moest uiten. Van buiten was het vrijwel nooit te zien, maar van binnen was het vaak chaos. Je bent dan vrijwel continue bezig met het verwerken van die prikkels en het ordenen van de chaos.

Mensen gaan je dan als stil en einzelgänger bestempelen en niet lang daarna krijg je het eerste labeltje opgeplakt... Depressief. Net zoals het labeltje ADHD erg populair is, is het labeltje depressief dat ook. Dan kom je in therapie, want tja, depressief zijn, dat kan niet hoor. Medicijnen helpen dan wel...

Maar nee, die hielpen dus niet. Wat ik merkte is dat alles vlak ging voelen, maar de overprikkeling bleef gewoon. Dus ik schoot er niks mee op.

Hoe het voor mij begon
Ik was toen ergens rond de 20, had net de MTS afgerond, zat in therapie, had alle medicijnen waarvan de naam eindigde op pam (bijv oxazepam) gehad en was dus depressief. Nou ja, die label had ik opgeplakt gekregen.

De medicijnen zorgden ervoor dat de informatieverwerking trager werd (nog trager dan die normaal al was) en dat ik dus nog meer moeite kreeg met het verwerken van prikkels. Door de (groeps)therapie werd ik blootgesteld aan allemaal extra prikkels, want niet alleen ik maar ook de anderen moesten hun sores delen.

In plaats van dat het hielp werd mijn probleem dus alleen maar groter. Wat wel hielp is dat ik steeds beter werd in toneelspelen. Ik ging langzaamaan leren wat gewenste en verwachte reacties waren op situaties en ik had al vrij snel door welke reacties ik moest geven wanneer mij werd gevraagd hoe ik me voelde.

Ik mocht stoppen met therapie en medicijnen, want ik was genezen... Jeej!

Eigenlijk was ik er niks mee opgeschoten... Als ik ook terugkijk op de afgelopen 43 jaar denk ik dat ik nooit depressief ben geweest, slechts overprikkeld. De ene keer wat erger dan de andere keer maar depressief volgens mij nooit.

Wanneer heb ik last van mijn autisme
Waar heb ik dan het meest last van? Emoties... Nou begrijp ik van veel mensen, ook van niet autisten, dat die alzo lastig zijn maar daar heb ik het persoonlijk het moeilijkste mee. Ik kan vrijwel niet inleven hoe iets voor een ander voelt maar ik kan ook niet tot nauwelijks inschatten hoe iets overkomt op een ander.

Ik heb mezelf daarom aangeleerd om kort en bondig te zijn en heel direct. Voor veel mensen misschien te direct, maar daarvan heb ik geleerd dat het niet mijn probleem is ;) Het kort en bondig helpt mij om de hoeveelheid informatie (en dus prikkels) te beperken en het directe om de hoeveelheid overbodige informatie te beperken... Nou zijn dat twee zaken die ik iedereen wel kan aanraden, of je nou autist bent of niet :P

Op zich kan ik prima een relatie hebben met iemand, het is alleen de vraag in hoeverre de ander kan accepteren dat ik autistisch ben. Zoals ik aan het begin zei, mijn IQ maskeert een hoop, maar gevoelens zijn moeilijk te maskeren en in mijn geval het gebrek aan gevoelens.
Nou klinkt dat misschien dramatisch, dus ik zal het even uitleggen.

Ik voel, ik voel heel veel, want ik ben een van de gezegende die zowel autistisch is als ook hypersensitief. Ik kan je vertellen, dat is als autist een drama. Ik pik alles op; emoties en gevoelens die anderen bezig houden, soms nog voordat ze zelf doorhebben dat die ze bezighouden en ik kan daar dan vervolgens vrij weinig mee.

Ik moet steeds proberen uit te vogelen of ze van mijzelf zijn of van een ander en als ze van mijzelf zijn wat ik er dan mee moet. Als ik er al wat mee moet.

Relaties
Je kan je misschien voorstellen dat dat het erg lastig maakt om een relatie te hebben maar volgens mij is het toch vrij gebruikelijk dat je dan gevoelens en emoties hebt, je die toont en je ook begrip hebt voor de emoties en gevoelens van een ander. En juist daar gaat het mis bij mij. Ik snap mijn eigen gevoelens 9 van de 10 keer al niet, laat staat dat ik die van een ander moet begrijpen.

Dus wanneer iemand zich rot voelt, dan blijft de gewenste/gepaste/verwachte reactie van mijn kant vaak uit. Gewoon omdat die niet in me op komt. Als het iets is wat in het rijtje past van aangeleerde actie/reactie situaties prima. Maar dat is zelden het verhaal en wanneer er een kleine afwijking is in de situatie, dan is de kans groot dat ik de link niet kan leggen en niet weet wat de reactie zou moeten zijn, waardoor deze dus in het geheel uitblijft. Want tja, je kan een gok doen, maar in lachen uitbarsten wanneer er iets ergs aan de hand is, of juist gaan janken (als dat zou lukken) wanneer er iets leuks is kan als ongepast worden ervaren en dat raad ik dan ook niet aan ;)

Inmiddels weten de mensen in mijn omgeving wel van mijn stoornis, soms weten ze niet wat ze ermee moeten, maar dat is een ander verhaal. Een aantal mensen aan wie ik het verteld heb zaten me aan te kijken alsof ze water zagen branden... Die hadden dus niks door. Anderen zagen de puzzelstukjes op hun plaats vallen en snapten ineens hoe de vork in de steel zat.

Diagnose
Door de diagnose is er voor mij ook vrij weinig veranderd, het is niet dat ik daardoor ineens mijn emoties ga begrijpen of dat de informatieverwerking ineens beter/sneller gaat. Het leven is er niet ineens makkelijker of moeilijker door geworden maar het geeft me wel inzicht in wat er al die jaren aan de hand is geweest. Op zich had ik het wel fijn gevonden wanneer ik het veel eerder had geweten, zeg maar voor mijn pubertijd. Ik denk dat wanneer ik de juiste coaching had gehad ik mezelf vele uren aan therapie had kunnen besparen en tevens ook vele ergernissen, zowel bij mezelf als bij anderen.

Kort samengevat... staan al mijn kopjes met het oortje dezelfde kant op in de kastjes? Nee! Raak ik in paniek als ik met aankleden begin met de verkeerde sok? Nee! Hou ik van structuur en regelmaat? Ja! Vind ik het fijn wanneer mensen direct zijn? Ja! Zullen mensen mij zien als een doorsnee autist? Nee! Ik heb een HBO studie afgerond en functioneer gewoon op HBO niveau. Ik heb vrienden, onderneem vaak dingen en vind het leuk om nieuwe dingen te leren.

Wat ik wil zeggen, autisme komt in vele vormen. En iedere autist ervaart het op zijn/haar eigen manier. Laat je dus niet vertellen dat je wel of niet autistisch bent omdat je sommige vinkjes hebt of juist mist.

Slot
Wanneer je vragen hebt, stel ze gerust. Ik ben inmiddels vrij open en kan overal over praten. Tevens ook een pluspunt (zo zie ik het) van mijn autisme, ik voel amper taboes of grenzen dus ik ben een open boek qua zowat alles :D

Volgende: Hoe klantenservice dus NIET moet! 06-'18 Hoe klantenservice dus NIET moet!
Volgende: ITX buildlog 01-'13 ITX buildlog

Reacties


Door Tweakers user Pinky-H9, woensdag 3 januari 2018 14:22

Mooi verhaal en nu jij de dingen zo beschrijft herken ik er een paar zaken bij mijzelf in.
Vooral op het vlak van tonen van emoties daar ben ik ook zeer vlak in bv.
Of de mooiste: de directe aanpak aka botte hork :)

Zelf werk ik ook op HBO nivo (Sales Manager) en juist mijn makken helpt mij hierbij :)

Door Tweakers user mvds, woensdag 3 januari 2018 14:36

Pinky-H9 schreef op woensdag 3 januari 2018 @ 14:22:
Mooi verhaal en nu jij de dingen zo beschrijft herken ik er een paar zaken bij mijzelf in.
Vooral op het vlak van tonen van emoties daar ben ik ook zeer vlak in bv.
Of de mooiste: de directe aanpak aka botte hork :)

Zelf werk ik ook op HBO nivo (Sales Manager) en juist mijn makken helpt mij hierbij :)
In mijn werk helpt het inderdaad ook vaak. Juist doordat de informatieverwerking anders gaat moet ik heel systematisch te werk gaan, hierdoor ben ik erg grondig en vanuit mijn autisme vallen details mij erg op (het overzicht is dan vaak wat lastiger). Ik hoef ook geen emotionele band te hebben met collega's dus op dat vlak geen problemen. Alleen maar voordelen.

Ik ben ook een botte hork, maar ik weet dat het voor anderen makkelijker is om over die pijn heen te stappen omdat het wel mijn waarheid is die ik vertel. Voor mij is het lastiger om de boodschap over te krijgen zonder direct te zijn. Juist door die bla bla er omheen gaat de boodschap verloren. Ik zeg ook vaak letterlijk tegen collega's, als je me een lul vind, zeg dat gewoon dat je me een lul vind. Ik ben hier niet om vrienden te maken maar om mijn werk te doen. Ze zitten mij dan vreemd aan te kijken maar als ze lang genoeg met mij samen werken weten ze dat ik het ook echt zo bedoel. Maar veel mensen kunnen dat niet hoor, die blijven hangen in de bla bla. Die hebben zichzelf ermee, want de boodschap komt dan gewoon niet over.

[Reactie gewijzigd op woensdag 3 januari 2018 15:36]


Door Tweakers user JMaster, woensdag 3 januari 2018 15:00

Waar ik eigenlijk wel benieuwd naar ben, hoe heb je jezelf aangeleerd de extra prikkels te filteren, hoe je weet met welke gevoelens je wat mee moet doen en welke je los kan laten.
Daarbij, hoe je het los kan laten?

Ik weet het offtopic: maar je begint zelf over hypersensitief, ook wel hoogsensitief genoemd, dus leek het me wel gerechtvaardigd dit te vragen ;)
Ik weet dat je geen emotionele band hebt met je collega's, maar je voelt wel de evt spanningen tussen de collega's en eventueel jezelf? Hoe sluit je je dat uit als je thuis bent? Denk je niet voortdurend aan een oplossing?

Gewoon nieuwsgierig, meer niet.

Door Tweakers user mvds, woensdag 3 januari 2018 15:29

JMaster schreef op woensdag 3 januari 2018 @ 15:00:
Waar ik eigenlijk wel benieuwd naar ben, hoe heb je jezelf aangeleerd de extra prikkels te filteren, hoe je weet met welke gevoelens je wat mee moet doen en welke je los kan laten.
Daarbij, hoe je het los kan laten?

Ik weet het offtopic: maar je begint zelf over hypersensitief, ook wel hoogsensitief genoemd, dus leek het me wel gerechtvaardigd dit te vragen ;)
Ik weet dat je geen emotionele band hebt met je collega's, maar je voelt wel de evt spanningen tussen de collega's en eventueel jezelf? Hoe sluit je je dat uit als je thuis bent? Denk je niet voortdurend aan een oplossing?

Gewoon nieuwsgierig, meer niet.
Niks mis met nieuwsgierig zijn hoor... Vraag maar raak.

Echt filteren kan ik niet, ik krijg dus gewoon alles binnen. Misschien dat de trage verwerking dan juist helpt omdat ik anders gek zou worden denk ik. Het heeft ook sterk te maken met hoe ik in mijn vel zit. Voel ik me rot dan blijft alles hangen en dat kan leiden tot een soort van kortsluiting in mijn hoofd. Dan raak ik zo overprikkeld dat er niks meer verwerkt kan worden. Dat komt wel eens voor. Gelukkig niet zo vaak meer. Het is voor mij juist zaak om de prikkels te voorkomen of beperken. Dus vertrouwde omgeving of mensen, niet teveel nieuws. Wanneer ik iets nieuws wil leren moet ik dat ook sterk reguleren. Niet teveel ineens en wat voor mij teveel is zal veel minder zijn dan voor een niet autist denk ik.

Spanningen voel ik juist erg goed maar ik heb er vaak hulp bij nodig om er iets mee te doen of laten doen. Gelukkig is het stukje actie ondernemen door iemand anders af gevangen. Dat hoeft ik dus niet te doen.

Thuis is vertrouwd, dan heb ik mijn omgeving die ik ken. Mijn huis moet ook opgeruimd zijn en blijven ook weer om prikkels te verminderen. Dat helpt allemaal. Soms is het genoeg, soms ook niet. Wandelen helpt dan ook en dan helpt het geconcentreerd blijven op mijn ademhaling goed. Ik beperk dan de prikkels van buitenaf en dwing mezelf bezig te zijn met één ding.

Gelukkig kan ik dingen vrij makkelijk loslaten wanneer het niet vasthangt aan emoties, dus problemen op het werk bijvoorbeeld. Die tellen niet als emotie, behalve wanneer het probleem is veroorzaakt door mijzelf. En dat komt zelden voor omdat ik erg nauwkeurig werk.

Door Tweakers user Bartoz, woensdag 3 januari 2018 19:16

Leuk om te lezen! Heel herkenbaar. Ik ben zelf 41 en sinds een half jaar ook de diagnose ASS (asperger). Tot mijn 39-ste nooit echt ergens last van gehad totdat ik een dochter kreeg. Toen ging het redelijk mis. Te veel prikkels, veranderingen in dagelijkse ritme etc etc. Alles wat ik zelf geleerd had om om te gaan met mijn ASS kon zo de prullenbak in. Niets werkte meer. Mijn leven werd één groot stressmoment.

Via een normale psycholoog bij het Kenniscentrum Autisme in Utrecht terrecht gekomen. Daar volg ik nu sinds kort een psycho-educatie traject en dat werkt enorm goed. Mijn horizon wordt iedere sessie breder en breder. Veel van de symptonen herken ik nu pas na 41 jaar :)

Ook ik heb veel last van het lezen van de emoties van mensen en het omgaan met mijn eigen emoties. Mijn zus is ook hypersensitief. Heb zelf nog niet gekeken of dat bij mij ook speelt.

Maar met de nodige kennis en handvatten probeer ik nu mijn relatie en het hebben van een gezin een plek te geven. Ik heb nog een lange weg te gaan maar ben erg positief dat ik mijn problemathiek onder controle ga krijgen.

Het ziet er naar uit dat jij je leven wel op orde hebt volgens mij en ook kan omgaan met jouw ASS.

Door Tweakers user mvds, woensdag 3 januari 2018 19:52

Bartoz schreef op woensdag 3 januari 2018 @ 19:16:
Leuk om te lezen! Heel herkenbaar. Ik ben zelf 41 en sinds een half jaar ook de diagnose ASS (asperger). Tot mijn 39-ste nooit echt ergens last van gehad totdat ik een dochter kreeg. Toen ging het redelijk mis. Te veel prikkels, veranderingen in dagelijkse ritme etc etc. Alles wat ik zelf geleerd had om om te gaan met mijn ASS kon zo de prullenbak in. Niets werkte meer. Mijn leven werd één groot stressmoment.

Via een normale psycholoog bij het Kenniscentrum Autisme in Utrecht terrecht gekomen. Daar volg ik nu sinds kort een psycho-educatie traject en dat werkt enorm goed. Mijn horizon wordt iedere sessie breder en breder. Veel van de symptonen herken ik nu pas na 41 jaar :)

Ook ik heb veel last van het lezen van de emoties van mensen en het omgaan met mijn eigen emoties. Mijn zus is ook hypersensitief. Heb zelf nog niet gekeken of dat bij mij ook speelt.

Maar met de nodige kennis en handvatten probeer ik nu mijn relatie en het hebben van een gezin een plek te geven. Ik heb nog een lange weg te gaan maar ben erg positief dat ik mijn problemathiek onder controle ga krijgen.

Het ziet er naar uit dat jij je leven wel op orde hebt volgens mij en ook kan omgaan met jouw ASS.
Het ene moment gaat het beter dan het volgende moment, maar ik loop nog steeds regelmatig tegen mijn beperkingen aan hoor. Vooral op het persoonlijke/emotionele vlak. Geen idee of ik er ooit echt mee om zal leren gaan, het is denk ik meer mee leren leven dan er echt mee omgaan.

[Reactie gewijzigd op woensdag 3 januari 2018 21:56]


Door Tweakers user Jeroenzer, donderdag 4 januari 2018 08:40

iedereen heeft een vorm van autisme.

Door Tweakers user ybos, donderdag 4 januari 2018 09:28

Grappig, lijkt of ik (deels) het verhaal van een collega lees, die is echter nog 40- dus dat kan jij niet zijn.
Heeft ook weleens aan mij verteld dat hij niet met emoties om kan gaan. Collega zijn moeder was overleden, daar kon hij niks mee, was net zo bot/direct als altijd.
Maar mooie daarvan is: ik had hem 1x in het werk wat geflikt wat not done is (wist ik nog niet). Hij was flink pissed en heeeeeel duidelijk daarin, maar daarna was het ook klaar. Suddert niet na, word nooit tegen je gebruikt. Dat is wel fijn.

Mooi dat je het deelt, kan voor sommigen misschien de ogen wel openen.

Door Tweakers user Hann1BaL, donderdag 4 januari 2018 09:40

Jeroenzer schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 08:40:
iedereen heeft een vorm van autisme.
Dat is wel even een baude niet onderbouwde uitspraak die je met uitleg misschien nog wel kunt verdedigen.

Ik kan je begrijpen als je stelt dat het natuurlijk niet zo is als een griep: Je hebt een griepvirusinfectie of je hebt het niet. Heel zwart-wit. Dan kun je wel verschillende effecten hebben, maar het feit of je wel of geen griep hebt is vrij zwart-wit. (Hier kun je ook nog over discussieren, maar dat ter zijde.)

Autisme is een compleet grijs spectrum waarbij, indien je genoeg vakjes aan vinkt een diagnose in het autistisch spectrum krijgt. En daarmee kun je jouw uitspraak verdedigen als: we hebben allemaal wel iets waar we lastig mee om kunnen gaan.

Echter hebben we een "afspraak" wanneer we iets vinden vallen in het autistisch spectrum. Als je daar niet in valt, heb je dus geen vorm van autisme. Dit is niet meer dan een overgesproken waarde in plaats van een keihard feit, maar dit is wel een argument tegen de stelling dat iedereen een vorm van autisme heeft. Je kunt stellen dat dat met de huidige afspraken niet zo is.

Door Tweakers user pvink, donderdag 4 januari 2018 09:47

Heb je ooit overwogen om enige vorm van meditatie te doen om je gedachten te ordenen en prikkels te kunnen begrijpen/beperken?

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 10:03

pvink schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 09:47:
Heb je ooit overwogen om enige vorm van meditatie te doen om je gedachten te ordenen en prikkels te kunnen begrijpen/beperken?
Jazeker, ik heb verschillende pogingen gedaan met bijvoorbeeld mindfullnes. Mijn probleem, en misschien het probleem van alle autisten, is het gebrek aan inlevingsvermogen. Wanneer er voor een oefening gezegd word dat je moet doen alsof ik in een bos zit, of wat dan ook dan houdt het voor mij op. Ik zit namelijk niet in een bos, ik zit op de grond... Snap je?

Er zijn vormen van meditatie en mindfullnes die auti-proof zijn en daarvan gebruik ik sommige technieken. Zoals het focussen op de ademhaling. Dat helpt soms, soms ook niet. Ik moet misschien eens op zoek naar iemand die mij de basis van meditatie kan bij brengen zonder het zweverige. Juist het zweverige zit direct in mijn irritatiezone en zorgt dus voor extra (hevige) prikkels en kan juist het tegenovergestelde teweegbrengen. Namelijk dat het omslaat naar woede/agressie.

Door Tweakers user xdijk, donderdag 4 januari 2018 10:23

Goede post. Duidelijk en vooral op een aantal zaken herkenbaar.
Maar zoals je al schreef: ass is heel erg breed.

Ik heb het labeltje ADHD.
Ik ben sociaal onhandig en zit daarom zo weinig mogelijk in Whatsapp groepen en andere sociale media. Dat doe ik bewust omdat ik nogal bot kan reageren maar het niet zo bedoel.

Ook ga ik grote bijeenkomsten uit de weg. Niet alleen om het lawaai maar ook om te voorkomen dat ik mezelf voor ‘aap’ zet met goed bedoelde grapjes etc.
Ik heb ook de gewoonte in gesprekken niet de ander aan te kijken merk ik vaak uit reacties van vooral mijn leidinggevende.

Ik zie veel overeenkomsten met ass gerelateerde zaken en mijn situatie maar ik zie nog niet het nut van nog een labeltje erbij (mocht dat na een test eruit rollen).

Ik hoop dat er nog veel reacties op je blog volgen.

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 10:47

xdijk schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 10:23:
Goede post. Duidelijk en vooral op een aantal zaken herkenbaar.
Maar zoals je al schreef: ass is heel erg breed.

Ik heb het labeltje ADHD.
Ik ben sociaal onhandig en zit daarom zo weinig mogelijk in Whatsapp groepen en andere sociale media. Dat doe ik bewust omdat ik nogal bot kan reageren maar het niet zo bedoel.

Ook ga ik grote bijeenkomsten uit de weg. Niet alleen om het lawaai maar ook om te voorkomen dat ik mezelf voor ‘aap’ zet met goed bedoelde grapjes etc.
Ik heb ook de gewoonte in gesprekken niet de ander aan te kijken merk ik vaak uit reacties van vooral mijn leidinggevende.

Ik zie veel overeenkomsten met ass gerelateerde zaken en mijn situatie maar ik zie nog niet het nut van nog een labeltje erbij (mocht dat na een test eruit rollen).

Ik hoop dat er nog veel reacties op je blog volgen.
Als je goede vrienden hebt die je goed kennen, weten wat jouw ADHD is en ook weten dat je daardoor anders kan reageren is het misschien een idee om ze te vragen je erop te wijzen wanneer je reactie vreemd/ongepast is en hoe je beter had kunnen reageren. Dat kan jou leren hoe je anders kan reageren en dan hoef je ook geen situaties meer uit de weg te gaan. Het zou zonde zijn als je daardoor dingen mis gaat lopen alleen maar omdat je anders bent.

Jouw leidinggevende moet beter weten, er zijn heel veel mensen met ADHD of ASS die het moeilijk vinden om de gesprekspartner aan te kijken. Heb jij het verteld aan hem? Het zou je kunnen helpen als hij er vanaf weet. En zorg er dan ook voor dat hij weet wat het inhoud. Desnoods print je wat uit vanaf het internet zodat hij weet wat hij kan verwachten.

Overigens moet je zelf de afweging maken of je het iemand wel of niet verteld. Dat doe ik ook, ik ga ook niet zomaar iedereen vertellen dat ik autistisch ben. Alleen wanneer ik denk dat het de band met dat persoon, zowel persoonlijk als professioneel, kan beïnvloeden vertel ik het.

Door Mr Eekii, donderdag 4 januari 2018 11:58

Wauw toch altijd fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met deze problemen :)

Zelf pdd-nos en een sociale angststoornis sinds mijn 16e jaar geconstateerd. Uiteraard ook anti -depressiva gekregen waar je gewoon een zombie van word. Ik kan je wel EMDR aanraden waar je leert om rustiger in je hoofd te worden. Gelukkig word het wel minder merk ik , ben nu 23 en een stuk meer zelfvertrouwen gekregen.

Wat wel vervelend is dat mensen ( mijn omgeving ) mij raar aankijken dat ik nooit uitga en naar feesten ga.

Leuke blog ga het zeker verder volgen , steek ik nog iets op 8-)

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 12:13

Mr Eekii schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 11:58:
Wauw toch altijd fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met deze problemen :)

Zelf pdd-nos en een sociale angststoornis sinds mijn 16e jaar geconstateerd. Uiteraard ook anti -depressiva gekregen waar je gewoon een zombie van word. Ik kan je wel EMDR aanraden waar je leert om rustiger in je hoofd te worden. Gelukkig word het wel minder merk ik , ben nu 23 en een stuk meer zelfvertrouwen gekregen.

Wat wel vervelend is dat mensen ( mijn omgeving ) mij raar aankijken dat ik nooit uitga en naar feesten ga.

Leuke blog ga het zeker verder volgen , steek ik nog iets op 8-)
Haha ja dat raar aankijken herken ik. Ik ging ook niet naar feesten (want veel mensen, dus veel prikkels) maar mensen gaan dat vanzelf accepteren. Al is het beeld wat mensen van je krijgen soms wel een puntje. Als mensen de reden niet weten of, wat vaker het geval is, niet snappen dan kan je de stempel van saaie lul krijgen terwijl het juist is doordat je jezelf wilt beschermen. Heel jammer

En welkom!

Door Tweakers user Wouterkaas, donderdag 4 januari 2018 12:16

Interessant verhaal en bedankt dat je dat op deze manier deelt! Het kan eenieder eraan herinneren dat het begrip autisme een diffuus en complex begrip is dat we serieus moeten nemen.

Ik werd getriggered door je opmerking aan het begin dat je je eraan stoort dat mensen wel eens roepen 'wat een autist'. Ik merk in mijn omgeving dat mensen steeds vaker dingen roepen als "Ja, ik heb zus en zo gedaan, ik ben een beetje aan autist daarin hoor!". Het is bijna een soort buzzword geworden en volgens mij bagatelliseer je daarmee het hele onderwerp autisme.

Wat vind jij van zulke dingen en hoe vind je dat er in onze samenleving over autisme wordt gedacht?

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 12:26

Wouterkaas schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 12:16:
Interessant verhaal en bedankt dat je dat op deze manier deelt! Het kan eenieder eraan herinneren dat het begrip autisme een diffuus en complex begrip is dat we serieus moeten nemen.

Ik werd getriggered door je opmerking aan het begin dat je je eraan stoort dat mensen wel eens roepen 'wat een autist'. Ik merk in mijn omgeving dat mensen steeds vaker dingen roepen als "Ja, ik heb zus en zo gedaan, ik ben een beetje aan autist daarin hoor!". Het is bijna een soort buzzword geworden en volgens mij bagatelliseer je daarmee het hele onderwerp autisme.

Wat vind jij van zulke dingen en hoe vind je dat er in onze samenleving over autisme wordt gedacht?
Ik vind het vooral jammer dat mensen zo bezig zijn met de hokjes waar alles in moet passen en de stempels die iedereen overal maar op plakt. Verder heb ik zoiets van... Ach whatever.

Maar is inderdaad erg complex en door het tekort aan begrip denk ik dat veel mensen het verkeerd inschatten hoe serieus de problemen kunnen zijn die autisten ondervinden

[Reactie gewijzigd op donderdag 4 januari 2018 13:02]


Door Tweakers user Nature, donderdag 4 januari 2018 12:44

''Waar heb ik dan het meest last van? Emoties... Nou begrijp ik van veel mensen, ook van niet autisten, dat die alzo lastig zijn maar daar heb ik het persoonlijk het moeilijkste mee. Ik kan vrijwel niet inleven hoe iets voor een ander voelt maar ik kan ook niet tot nauwelijks inschatten hoe iets overkomt op een ander.''

Dat herken ik ook bij m'n pa het is erg vermoeiend hij kan niet voelen of iets aankomt bij iemand dus zal hij herhalen, hij ziet de non-verbale/kleine communicatie niet. Eigenlijk wilt hij het liefst dat ik alles herhaal wat hij gezegd heeft, hij heeft een goede baan en rond zijn 50ste gediagnosticeerd met Asperger.
Het is vooral lastig als ik zelf erg moe ben om op zijn manier te communiceren.

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 13:02

Nature schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 12:44:
''Waar heb ik dan het meest last van? Emoties... Nou begrijp ik van veel mensen, ook van niet autisten, dat die alzo lastig zijn maar daar heb ik het persoonlijk het moeilijkste mee. Ik kan vrijwel niet inleven hoe iets voor een ander voelt maar ik kan ook niet tot nauwelijks inschatten hoe iets overkomt op een ander.''

Dat herken ik ook bij m'n pa het is erg vermoeiend hij kan niet voelen of iets aankomt bij iemand dus zal hij herhalen, hij ziet de non-verbale/kleine communicatie niet. Eigenlijk wilt hij het liefst dat ik alles herhaal wat hij gezegd heeft, hij heeft een goede baan en rond zijn 50ste gediagnosticeerd met Asperger.
Het is vooral lastig als ik zelf erg moe ben om op zijn manier te communiceren.
Kunnen jullie dan niet samen op zoek gaan naar een vorm van communicatie die jou niet vermoeid?

Ik heb redelijk geaccepteerd dat ik niet altijd in de hand heb hoe iets overkomt op een ander en eerlijk gezegd ben ik daar ook best egoïstisch in. Ik heb behoefte aan kort en bondig en direct maar er zijn maar weinig mensen die daarmee om kunnen gaan. Mensen zeggen het wel te kunnen en waarderen, maar zodra je het doet merk je gewoon aan ze dat het toch tegenvalt. Overigens ligt dat ook aan wie de ontvangende kant is hoor. Staat die persoon dichtbij me (emotioneel gezien, niet letterlijk) dan zal ik toch proberen om niet kwetsend te zijn en toch direct te blijven. Ook al kost me dat erg veel moeite.

Ik weet niet wat het is, het lijkt wel alsof alles (politiek) correct moet zijn. Altijd maar rekening houden met iedereen, zelfs met de kleinste minderheid, ook al betekend dat dat de meerderheid daarvoor een aanpassing moet doen. Raar is dat, ik snap het echt niet... Maar dat is een ander onderwerp.

Het is aan jouw vader om een vorm van communicatie te vinden die bij hem past, maar aan jou om hem te helpen bij het vinden van een manier die bij jullie beiden past. Ik denk dat hij dat namelijk niet kan.

Door Aliberto, donderdag 4 januari 2018 13:07

Vele mensen begrijpen me niet of willen me niet begrijpen.

Vaak kunnen mensen me ook niet bijhouden omdat ik erg gericht ben op pikkels van buitenaf en dan erg snel schakel. Kinderen en huisdieren kan ik niet uitstaan, wordt er zelfs boos of agressief van. Kijk ik tv dan zeggen mensen vaak waar heb je het over? Ik reageer dan uit frustratie op reclame of andere dingen.
Relaties is vaak een gedoe. ik wil wel graag een relatie maar op de 1 of andere manier gaat het niet goed. Wat ik te horen kreeg was dat partners uit het verleden zich bij mij eenzaam voelden terwijl ik echt mijn best deed om er voor hun te zijn. Ik probeer het dan te uiten door dingen voor hun te doen maar ik ben absoluut niet romantisch ingesteld. Ik denk dan: Wees gewoon jezelf en direct dan begrijp ik wat je bedoeld en waardeer ik je het meest.

Bij mij is 4 jaar geleden ASS autisme geconstateerd (ben 37 jaar nu) maar ik heb mezelf alles zelf aangeleerd om systematisch met dingen om te gaan d.m.v. een vast patroon. Ik wil ook graag dat mensen met mij een afspraak maken en niet spontaan aan de deur staan want dan weet ik er geen raadt mee en ben ik heel druk. Graag wil ik ook dingen afmaken voordat ik weg ga anders voel ik me rot en blijf ik er telkens aan denken en is het uitje wat ik dan had gemaakt niet leuk.

Autisme gaat ook gepaard bij met depressies/ suïcidale gedachtes en die heb ik al zeker 25 jaar. Soms lig ik dagenlang tot wekenlang in bed en slaap ik veel. Of ik ben juist lang op te denken aan 24 uur of langer om dan eens eindelijk te kunnen slapen. Telkens komt er weer een dag die maar niet lijkt op te houden.
Heb ik eindelijk een goede dag dan wil ik alles doen wat ik kan en zo lang van dat gevoel genieten, Desnoods uitstellen van slaap, want deze momenten zijn zeldzaam.
Vaak als je wakker wordt voel jij je al moe en raar in je hoofd, je lichaam werkt gewoon niet mee. Ik heb vele instanties bewandeld die zeggen dat ze je kunnen helpen. Maar na 1 uur kijken ze al op hun klok en moet je opwieberen terwijl ik net op stoom begint te raken. Eind antwoord is altijd bij deze psychologische instanties: Je moet het allemaal zelf doen en oplossen. Bij instanties proppen ze je vol met anti depressiva waardoor jij je alleen maar nog meer suffer voelt en rotter. Ik heb besloten om maar zonder medicatie door het leven te gaan dan voel ik me nog een beetje waardig.

Ik zie soms 3 weken niemand. Vind ik aan de ene kant heel jammer. Maar aan de andere kant geeft het ook rust. Geen gezeur met verjaardagen, geen ruzies, geen problemen.
Ik heb bijna geen vrienden. Familie heb ik niet. Dus moet alles zelf oplossen. 5 jaar geleden liep ik helemaal vast/zwaar depressief en toen heeft UWV mij IVA (Inkomen Voor Arbeid) toegekend.
Ik wilde graag werken maar kon het niet aan. Werkgevers voeren druk op me uit en zodoende kreeg ik stress en ruzie met collega's. Ik was recht voor zijn raap met mijn opmerkingen en niet iedereen kon of kan er altijd tegen. Ik zat wekelijks bij de baas op zijn kantoor. Op den duur nam ik maar gebak mee en zei: Waar gaan we het vandaag maar weer over hebben :) Vaak nam ik altijd 2 a 3 weken in januari en laatste week december vrij. Ik heb een schurft hekel aan de maand december. Allemaal het gemaakte commerciële kerstgevoel. Dan moet iedereen bij elkaar zijn. Waarom vraag ik me af, je kan het hele jaar door elkaar bezoeken, lekker eten, bellen en iedereen alles wensen. Waarom dan het schijnheilige gedoe rond kerst. Dan nog eens met oud en nieuwjaar: Krijg je ontiegelijk veel gelukkig nieuwjaar en de beste wensen te horen, komt mij de strot uit. Dit probeerde ik op mijn voormalige werk te vermijden.

Ik denk ook dat een leven als een autist veel gepaard gaat met veel eenzaamheid.
Hoe graag ik ook met mensen wil omgaan, in het begin gaat het goed, dan ben ik creatief en humoristisch met woorden. Maar na een poos heb ik de mensen niets meer te zeggen en dan vinden mensen me een saaie piet. Weinig interesses heb ik en mensen gebruiken me vaak dan voor 2 dingen: computerproblemen of hun haren knippen. Verder komen ze nooit aan de deur. Bellen ook niet. Want iedereen is altijd zogenaamd druk met werk, kinderen, hobby's. Ze zeggen gewoon niet eerlijk dat ze geen interesse in je hebben. Soms bel je iemand na maanden op en dan nemen ze de telefoon nog niet op en dan krijg je een WhatsApp berichtje: Wat is er.. WhatsApp me maar. Ik verdom daar op te antwoorden.

Ik hou niet van WhatsApp en ik heb moeite met schrijven. Kost me enorm veel tijd en is vaak chaotisch. Maar dat begrijpen mensen niet. Als telefoon opgenomen wordt ben ik veel sneller klaar.

Ik kan wel zeggen dat ik goud eerlijk ben, en als ik je mag dan ga ik ook voor eeuwige vriendschap. Maar dit moet wel van 2 kanten komen. Vaak wordt mijn eerlijkheid ook misbruikt.
Als ik zou liegen voel ik me dood ongelukkig.

Door Tweakers user Nature, donderdag 4 januari 2018 13:21

Ik heb me al bij een hoop neergelegd, het contact dat ik nu heb ervaar ik wel als prettig alsook vermoeiend zo nu en dan. Mijn vader zit nu in zijn 3de huwelijk hij weet altijd charmant te zijn, alleen houd hij het nooit te lang vol want het kost hem moeite, nu is hij getrouwd met een GGZ medewerker die hem volkomen begrijpt en het belangrijkst weet zij wat zij niet/nauwelijks van hem kan verwachten.
Mijn vader had er vroeger een handje van om gewelddadig te worden van emoties als verdriet maar ook teveel uitbundig plezier, dan kan je wel nagaan in wat voor een ellendige situatie ik leefde, ik heb zelf hier ook trauma therapie voor gevolgd want ik werd extreem angstig als het ergens te gezellig werd.
Toen hij zijn diagnose kreeg kon ik hem wel vergeven ik dacht eerst dat het een soort psychopaat was, nu hebben we af en toe contact en ik merk dat zijn nieuwe vrouw goed voor hem is en hem erg helpt met redelijk normale communicatie.

Door Ed, donderdag 4 januari 2018 15:04

Ik herken een aantal van de verhalen van de TS en anderen. Zelf heb ik waarschijnlijk ook iets van autisme. Ik wil dit niet diagnotiseren want dan krijg je toch een kruisje achter je naam waar ik niet op zit te wachten.

Eigenlijk is het bij mij zo dat ik het best kan omschrijven als dat je geen band voelt met andere mensen. Hierdoor houd je ook niet snel contact met bekenden/vrienden. Ook heb ik hierdoor nog nooit een relatie gehad.

Op het werk e.d. gaat het redelijk aardig omdat ik heb geleerd, zoals iemand al eerder noemde, gedrag als het ware te kopieeren. Maar eigenlijk ervaar ik het hele sociale leven als een poppenkast.

Soms heb ik er veel moeite mee in mijn leven, maar over het algemeen kan ik er mee leven.

Door Tweakers user Septimamus, donderdag 4 januari 2018 15:18

Dit zal je ook vast vaak horen maar ik herken een hoop. Ik ben ooit een keer door een school psychiater geobserveerd en hij vond dat ik in zodanigheid anders was dan de rest van de klas dat ik een vorm van autisme kon hebben. Of het waar is of niet, geen idee. Heb het nooit verder laten onderzoeken. Ik zit echter nog maar op de helft van jouw leeftijd en ben nog behoorlijk in de strijd met die prikkels waar je het over hebt. Bij mij slaat het altijd aan als ik in een grote ruimte ben waar veel gebeurt, denk aan centraal station oid. En zeker ook in een ruimte met veel onbekende gezichten. Therapie heeft daar erg veel in geholpen.

Wat betreft de einzelgänger. Ik heb dit altijd erg lastig gevonden. Ik word bijna overal als stil en rustig bestempeld wat al snel gepaard gaat met, 'je past niet echt lekker in de groep.' Om een of andere reden heb ik gewoon niet de drang om constant met iemand in gesprek te blijven. Ik snap ook helemaal niet waar dit vandaan komt bij "normale" mensen. Tijd alleen geeft voor mij evenveel plezier als tijd met vrienden of familie.

Verplaatste emoties is bij mij ook erg sterk. Een meelevend karakter noem ik het altijd maar. Niet altijd even prettig en altijd erg beïnvloedbaar wat dat betreft.

Fijn om te lezen dat die controle met leeftijd alleen maar beter wordt. Echter is mijn grootste vraag nog altijd, een relatie? Ik heb enkele relaties gehad maar dat ging eigenlijk altijd fout bij mij. In hoeverre lukt dit wel bij jou?

Door Tweakers user ozzynator, donderdag 4 januari 2018 16:16

Ik ben zelf ook licht autustisch, nooit gediagnose gesteld. Ik heb een zoon van bijna 18, die heeft wel de diagnose en bijbehorende stempel.

Past zich mede door zijn ook hoge iq makkelijk aan, functioneerd op zijn manier in een sociale omgeving, met vrienden en sinds kort zelf zijn 1e vriendinnetje.
Tot een paar maanden geleden altijd onder behandeling van een psycholoog geweest, nu de stap gezet om dat achter zich te laten.

Ik herken zelf heel veel van je verhaal, vooral het botte en het niet goed kunnen reageren op ematies van een ander. Heb het een keer gepresteerd om tegen een collega te zeggen, toen die vertelde dat zijn schoonzus longkanker had, dat je dan in ieder geval wel weet waar je aan toe bent. Zonder blikken of blozen. Uurtje later valt het kwatje dan pas dat het echt niet kan.

Enfin, kan er ook goed mee omgaan en functioneer op redelijk hoog niveau.

Kleine ergernis, mensen die op tv de semi intellectueel uithangen en zeggen dat hun kind "autisme heeft". Je hebt geen autisme, want iets wat je hebt, kan overgaan.

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 20:43

Aliberto schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 13:07:
Vele mensen begrijpen me niet of willen me niet begrijpen.

Vaak kunnen mensen me ook niet bijhouden omdat ik erg gericht ben op pikkels van buitenaf en dan erg snel schakel. Kinderen en huisdieren kan ik niet uitstaan, wordt er zelfs boos of agressief van. Kijk ik tv dan zeggen mensen vaak waar heb je het over? Ik reageer dan uit frustratie op reclame of andere dingen.
Relaties is vaak een gedoe. ik wil wel graag een relatie maar op de 1 of andere manier gaat het niet goed. Wat ik te horen kreeg was dat partners uit het verleden zich bij mij eenzaam voelden terwijl ik echt mijn best deed om er voor hun te zijn. Ik probeer het dan te uiten door dingen voor hun te doen maar ik ben absoluut niet romantisch ingesteld. Ik denk dan: Wees gewoon jezelf en direct dan begrijp ik wat je bedoeld en waardeer ik je het meest.

Bij mij is 4 jaar geleden ASS autisme geconstateerd (ben 37 jaar nu) maar ik heb mezelf alles zelf aangeleerd om systematisch met dingen om te gaan d.m.v. een vast patroon. Ik wil ook graag dat mensen met mij een afspraak maken en niet spontaan aan de deur staan want dan weet ik er geen raadt mee en ben ik heel druk. Graag wil ik ook dingen afmaken voordat ik weg ga anders voel ik me rot en blijf ik er telkens aan denken en is het uitje wat ik dan had gemaakt niet leuk.

Autisme gaat ook gepaard bij met depressies/ suïcidale gedachtes en die heb ik al zeker 25 jaar. Soms lig ik dagenlang tot wekenlang in bed en slaap ik veel. Of ik ben juist lang op te denken aan 24 uur of langer om dan eens eindelijk te kunnen slapen. Telkens komt er weer een dag die maar niet lijkt op te houden.
Heb ik eindelijk een goede dag dan wil ik alles doen wat ik kan en zo lang van dat gevoel genieten, Desnoods uitstellen van slaap, want deze momenten zijn zeldzaam.
Vaak als je wakker wordt voel jij je al moe en raar in je hoofd, je lichaam werkt gewoon niet mee. Ik heb vele instanties bewandeld die zeggen dat ze je kunnen helpen. Maar na 1 uur kijken ze al op hun klok en moet je opwieberen terwijl ik net op stoom begint te raken. Eind antwoord is altijd bij deze psychologische instanties: Je moet het allemaal zelf doen en oplossen. Bij instanties proppen ze je vol met anti depressiva waardoor jij je alleen maar nog meer suffer voelt en rotter. Ik heb besloten om maar zonder medicatie door het leven te gaan dan voel ik me nog een beetje waardig.

Ik zie soms 3 weken niemand. Vind ik aan de ene kant heel jammer. Maar aan de andere kant geeft het ook rust. Geen gezeur met verjaardagen, geen ruzies, geen problemen.
Ik heb bijna geen vrienden. Familie heb ik niet. Dus moet alles zelf oplossen. 5 jaar geleden liep ik helemaal vast/zwaar depressief en toen heeft UWV mij IVA (Inkomen Voor Arbeid) toegekend.
Ik wilde graag werken maar kon het niet aan. Werkgevers voeren druk op me uit en zodoende kreeg ik stress en ruzie met collega's. Ik was recht voor zijn raap met mijn opmerkingen en niet iedereen kon of kan er altijd tegen. Ik zat wekelijks bij de baas op zijn kantoor. Op den duur nam ik maar gebak mee en zei: Waar gaan we het vandaag maar weer over hebben :) Vaak nam ik altijd 2 a 3 weken in januari en laatste week december vrij. Ik heb een schurft hekel aan de maand december. Allemaal het gemaakte commerciële kerstgevoel. Dan moet iedereen bij elkaar zijn. Waarom vraag ik me af, je kan het hele jaar door elkaar bezoeken, lekker eten, bellen en iedereen alles wensen. Waarom dan het schijnheilige gedoe rond kerst. Dan nog eens met oud en nieuwjaar: Krijg je ontiegelijk veel gelukkig nieuwjaar en de beste wensen te horen, komt mij de strot uit. Dit probeerde ik op mijn voormalige werk te vermijden.

Ik denk ook dat een leven als een autist veel gepaard gaat met veel eenzaamheid.
Hoe graag ik ook met mensen wil omgaan, in het begin gaat het goed, dan ben ik creatief en humoristisch met woorden. Maar na een poos heb ik de mensen niets meer te zeggen en dan vinden mensen me een saaie piet. Weinig interesses heb ik en mensen gebruiken me vaak dan voor 2 dingen: computerproblemen of hun haren knippen. Verder komen ze nooit aan de deur. Bellen ook niet. Want iedereen is altijd zogenaamd druk met werk, kinderen, hobby's. Ze zeggen gewoon niet eerlijk dat ze geen interesse in je hebben. Soms bel je iemand na maanden op en dan nemen ze de telefoon nog niet op en dan krijg je een WhatsApp berichtje: Wat is er.. WhatsApp me maar. Ik verdom daar op te antwoorden.

Ik hou niet van WhatsApp en ik heb moeite met schrijven. Kost me enorm veel tijd en is vaak chaotisch. Maar dat begrijpen mensen niet. Als telefoon opgenomen wordt ben ik veel sneller klaar.

Ik kan wel zeggen dat ik goud eerlijk ben, en als ik je mag dan ga ik ook voor eeuwige vriendschap. Maar dit moet wel van 2 kanten komen. Vaak wordt mijn eerlijkheid ook misbruikt.
Als ik zou liegen voel ik me dood ongelukkig.
Veel van wat je zegt herken ik, relaties onderhouden kost veel moeite inderdaad en het uitzoeken van relaties die het waard zijn om moeite voor te doen ook. Maar uiteindelijk vind ik het wel waard. Ik moet zeggen dat ik echt geluk heb met mijn vrienden, ze hebben er begrip voor ook al weten ze niet altijd om te gaan met mij. Maar dat is omgekeerd ook nog steeds zo.

Wat zijn voor jou, behalve het jezelf afzonderen, manieren om prikkels te beperken?

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 20:46

Nature schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 13:21:
[...]


Ik heb me al bij een hoop neergelegd, het contact dat ik nu heb ervaar ik wel als prettig alsook vermoeiend zo nu en dan. Mijn vader zit nu in zijn 3de huwelijk hij weet altijd charmant te zijn, alleen houd hij het nooit te lang vol want het kost hem moeite, nu is hij getrouwd met een GGZ medewerker die hem volkomen begrijpt en het belangrijkst weet zij wat zij niet/nauwelijks van hem kan verwachten.
Mijn vader had er vroeger een handje van om gewelddadig te worden van emoties als verdriet maar ook teveel uitbundig plezier, dan kan je wel nagaan in wat voor een ellendige situatie ik leefde, ik heb zelf hier ook trauma therapie voor gevolgd want ik werd extreem angstig als het ergens te gezellig werd.
Toen hij zijn diagnose kreeg kon ik hem wel vergeven ik dacht eerst dat het een soort psychopaat was, nu hebben we af en toe contact en ik merk dat zijn nieuwe vrouw goed voor hem is en hem erg helpt met redelijk normale communicatie.
Ik weet dat het omgaan met iemand met welke vorm van autisme dan ook erg zwaar kan zijn, op een aantal vlakken zal je echt jezelf opzij moeten zetten om de ruimte en begrip te kunnen bieden die een autist soms nodig heeft. Niet veel mensen kunnen dat of hebben het ervoor over.

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 20:50

Ed schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 15:04:
Ik herken een aantal van de verhalen van de TS en anderen. Zelf heb ik waarschijnlijk ook iets van autisme. Ik wil dit niet diagnotiseren want dan krijg je toch een kruisje achter je naam waar ik niet op zit te wachten.

Eigenlijk is het bij mij zo dat ik het best kan omschrijven als dat je geen band voelt met andere mensen. Hierdoor houd je ook niet snel contact met bekenden/vrienden. Ook heb ik hierdoor nog nooit een relatie gehad.

Op het werk e.d. gaat het redelijk aardig omdat ik heb geleerd, zoals iemand al eerder noemde, gedrag als het ware te kopieeren. Maar eigenlijk ervaar ik het hele sociale leven als een poppenkast.

Soms heb ik er veel moeite mee in mijn leven, maar over het algemeen kan ik er mee leven.
Ach, ik weet niet of het wel of geen kruisje hebben achter je naam werkelijke een rol speelt. Ik denk dat het de wereld namelijk helemaal niks kan schelen of jij wel of niet autistisch bent. Plus dat de wereld het alleen maar te weten komt als jij het ze verteld.

Maar het is en blijft jouw keuze, mij gaf het duidelijkheid. Het bied geen oplossing, het maakt het niet allemaal makkelijker, het geeft je slechts inzicht in waarom jij dingen ervaart zoals jij ze ervaart.

Het is nog steeds aan jouzelf om te bepalen hoe je ermee om gaat.

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 20:59

ozzynator schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 16:16:
Ik ben zelf ook licht autustisch, nooit gediagnose gesteld. Ik heb een zoon van bijna 18, die heeft wel de diagnose en bijbehorende stempel.

Past zich mede door zijn ook hoge iq makkelijk aan, functioneerd op zijn manier in een sociale omgeving, met vrienden en sinds kort zelf zijn 1e vriendinnetje.
Tot een paar maanden geleden altijd onder behandeling van een psycholoog geweest, nu de stap gezet om dat achter zich te laten.

Ik herken zelf heel veel van je verhaal, vooral het botte en het niet goed kunnen reageren op ematies van een ander. Heb het een keer gepresteerd om tegen een collega te zeggen, toen die vertelde dat zijn schoonzus longkanker had, dat je dan in ieder geval wel weet waar je aan toe bent. Zonder blikken of blozen. Uurtje later valt het kwatje dan pas dat het echt niet kan.

Enfin, kan er ook goed mee omgaan en functioneer op redelijk hoog niveau.

Kleine ergernis, mensen die op tv de semi intellectueel uithangen en zeggen dat hun kind "autisme heeft". Je hebt geen autisme, want iets wat je hebt, kan overgaan.
Weet je toevallig of de psycholoog van je zoon ook als specialisme autisme had?

Hoeveel therapeuten. psychologen en psychiaters ik wel niet heb gehad in mijn leven.... Pff en geen van allen wist de autisme te herkennen.

Door Tweakers user holliebal, donderdag 4 januari 2018 22:41

Hoihoi,

Ik heb een partner met ASS, maar heb zelf geen ASS. Maar werkelijk waar, ik ben heel erg blij en gelukkig met haar. Juist kan ik mijn partner daarom zo waarderen, ik weet wat ik aan haar heb, heerlijk. Als je beiden elkaar probeert te begrijpen, de intentie en wil er is, je elkaar vrij laat, gaat het prima samen. Natuurlijk heb je moeilijke momenten, maar dat heb je in alle relatie's.

Wij zoeken samen naar onze eigen kwaliteiten, en waar ik goed in ben doe ik en waar mijn partner met ASS goed in is doet zij. We kijken naar wat er WEL goed gaat en als het niet goed gaat mag dat ook, dat is OKE, dan staan we op, praten er samen over, zeggen sorry en gaan we verder, wetende dat we beiden niet perfect zijn en dat ook niet hoeft, we weten dat bij ons allebei de intentie & wil er is, maar dat het soms gewoon even niet lukt, dat mag.. Je weet dat het geen onwil is, maar van beiden vaak onmacht, als dat begrip er is bij beide kanten, ben je, (igg, zijn wij dat wel) een heel sterk team! Ik ben bereid om eerlijk naar mijzelf te kijken maar mijn partner met ASS ook, doordat we er samen over praten en zij een hoge intelligentie heeft begrijpt ze het als ik processen probeer duidelijk te maken. En als ze het niet snapt leg ik het net zo vaak uit totdat ze het wel snapt. En andersom doet ze dat ook bij mij...We luisteren naar elkaar, proberen elkaar te begrijpen en zo worden we samen sterker!

We hebben diep respect voor elkaar en waarderen elkaar heel erg. We complimenteren elkaar veel en proberen elkaar in de eigen kracht te zetten, dat vind ik zo mooi van onze relatie. En dat koester ik diep!

Ik merk dat men tegenwoordig ook geen moeite meer doet om de ander werkelijk te begrijpen. Ik zeg altijd zonder begrip kan er geen liefde zijn. Als je niet begrijpt of niet probeert te begrijpen (van beide kanten) dan kan er geen liefde zijn. Het hoeft niet op een weegschaal, maar als de wil, intentie er is kom je zo ver!

Wij praten er heel veel samen over, hoe mijn partner met ASS het ervaart en hoe ik het ervaar, wat ik mis, wat zij mist, allebei mag het er zijn, daarna knuffelen we elkaar en zeggen dat ons gevoel, verdriet, gemis, eenzaamheid er allemaal mag zijn en dat we weten dat we allebei keihard ons best doen en dat we nog heel vaak zullen vallen maar dat er ook heel veel goed gaat.

En wat ik altijd tegen mijn partner zeg, je bent niet anders je gaat alleen anders met dingen om dat mag. Jij mag er zijn zoals je bent, en ik mag er zijn zoals ik ben en samen komen we er wel uit! Ik respecteer haar grenzen en zij de mijne. Tegenwoordig, dat merk ik ook met mijn vrienden moet het niet al te moeilijk worden ,elkaar proberen te begrijpen en de goede wil en intentie van elkaar zien mist heel vaak, terwijl ik juist moeilijkheden als een kans zie om samen te groeien beiden...Maar goed...

Wij zijn al 16 jaar gelukkig samen door dik en dun, dikke maatjes. Natuurlijk niet alijtd makkelijk, maar elkaar proberen te begrijpen en de goede wil van elkaar zien is al het halve werk. Iedereen is mooi zoals hij/zij is, iedereen is het waard.

[Reactie gewijzigd op donderdag 4 januari 2018 23:31]


Door Tweakers user Ahrnuld, donderdag 4 januari 2018 22:50

Goed verhaal. Ik werk regelmatig met jongeren met een diagnose en je beschrijving geeft me meer inzicht.

Ik denk dat met de meeste mensen wel 'iets' is. Ondertussen is al wel vrij bekend dat veel diagnoses (denk aan dyslexie, ADD en zoals je zelf zegt ASS varianten) eigenlijk neerkomen op afwijkingen in de ontwikkeling/werking van hersenen. En dat komt volgens mij zo vaak voor dat je het als normaal zou kunnen beschouwen. Een in alle opzichten perfect ontwikkeld brein is eerder de uitzondering.

Ik zie bij jongeren af en toe beperkingen in sociale prikkels (filteren & verwerking) en dat er dan vaak een diagnose bij hoort. Aan de andere kant zie ik bijvoorbeeld ook beperkingen in rationeel of logisch denkvermogen, dat gaat soms zo ver dat je het misschien stoornis zou kunnen bestempelen (want veroorzaakt problemen in het dagelijks functioneren, relaties etc.). Maar daar wordt veel minder vaak iets mee gedaan.

Sommigen lijken gewoon over de hele linie minder ontwikkeld, en anderen kunnen met 6 uur slaap nog 150 scoren op een IQ test en koelkasten verkopen aan Eskimo's, en die zijn dan 'normaal'. Ik vind het daarom apart om aan iemand met een minder dan gemiddelde emotionele verwerkingscapaciteit dezelfde stoornis (in naam) te koppelen als aan iemand die alleen maar gillend in bed kan liggen.

Zelf ben ik daarom maar gestopt met het koppelen van verwachtingen aan een bepaald label.

[Reactie gewijzigd op vrijdag 5 januari 2018 18:43]


Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 22:55

holliebal schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 22:41:
Hoihoi,

Ik heb een partner met ASS en werkelijk waar, ik ben er heel blij en gelukkig mee. Juist kan ik mijn partner zo waarderen, ik weet wat ik aan haar heb, heerlijk. Als je beiden elkaar probeert te begrijpen, de intentie en wil er is en je elkaar vrij laat, gaat het prima samen. Natuurlijk heb je moeilijke momenten maar dat heb je in alle relatie's.

Wij zoeken samen naar onze eigen kwaliteiten, en waar ik goed in ben doe ik en waar mijn partner met ASS goed in is doet zij. We kijken naar wat er WEL goed gaat en als het niet goed gaat mag dat ook, dat is OKE, dan staan we op, praten er samen over, zeggen sorry en gaan we verder, proberen, wetende dat we beiden niet perfect zijn en dat ook niet hoeft, we weten dat bij ons allebei de intentie, wil er is, maar dat het soms gewoon even niet lukt, dat mag.. Je weet dat het geen onwil is, maar van beiden vaak onmacht, als dat begrip er is bij beide kanten, ben je, (igg, zijn wij dat wel) een heel sterk team! Ik ben bereid om eerlijk naar mijzelf te kijken maar mijn partner met ASS ook, doordat we er samen over praten en zij een hoge intelligentie heeft begrijpt ze het als ik processen probeer duidelijk te maken. En als ze het niet snapt leg ik het net zo vaak uit totdat ze het wel snapt. En andersom doet ze dat ook bij mij...We hebben diep respect voor elkaar en waarderen elkaar heel erg. We complimenteren elkaar veel en proberen elkaar in je kracht te zetten, dat vind ik zo mooi van onze relatie.

Ik merk dat men tegenwoordig ook geen moeite meer doet om de ander werkelijk te begrijpen. Ik zeg altijd zonder begrip kan er geen liefde zijn. Als je niet begrijpt of niet probeert te begrijpen (van beide kanten) dan kan er geen liefde zijn.

Wij praten er heel veel samen over, hoe mijn partner met ASS het ervaart en hoe ik het ervaar, wat ik mis, wat zij mist, allebei mag het er zijn, daarna knuffelen we elkaar en zeggen dat ons gevoel, verdriet, gemis, eenzaamheid er allemaal mag zijn en dat we weten dat we allebei ons best doen en dat we nog heel vaak zullen vallen maar dat er ook heel veel goed gaat. En wat ik altijd tegen mijn partner zeg, je bent niet anders je gaat alleen anders met dingen om dat mag. Jij mag er zijn zoals je bent, en ik mag er zijn zoals ik ben en samen komen we er wel uit!

Wij zijn al 16 jaar samen door dik en dun dikke maatjes. Iedereen is mooi zoals hij/zij is, iedereen is het waard.
Goed om te lezen dat het soms WEL werkt :)

Door Tweakers user mvds, donderdag 4 januari 2018 23:07

Ahrnuld schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 22:50:
Goed verhaal. Ik werk regelmatig met jongeren met een diagnose en je beschrijving geeft me meer inzicht.

Ondertussen denk ik dat met de meeste mensen wel 'iets' is. Ondertussen is al wel vrij bekend dat veel diagnoses (denk aan dyslexie, ADD en zoals je zelf zegt ASS varianten) eigenlijk neerkomen op afwijkingen in de ontwikkeling/werking van hersenen. En dat komt volgens mij zo vaak voor dat je het als normaal zou kunnen beschouwen. Een in alle opzichten perfect ontwikkeld brein is eerder de uitzondering.

Ik zie bij jongeren af en toe beperkingen in sociale prikkels (filteren & verwerking) en dat er dan vaak een diagnose bij hoort. Aan de andere kant zie ik bijvoorbeeld ook beperkingen in rationeel of logisch denkvermogen, dat gaat soms zo ver dat je het misschien stoornis zou kunnen bestempelen (want veroorzaakt problemen in het dagelijks functioneren, relaties etc.). Maar daar wordt veel minder vaak iets mee gedaan.

Sommigen lijken gewoon over de hele linie minder ontwikkeld, en anderen kunnen met 6 uur slaap nog 150 scoren op een IQ test en koelkasten verkopen aan Eskimo's, en die zijn dan 'normaal'. Ik vind het daarom apart om aan iemand met een minder dan gemiddelde emotionele verwerkingscapaciteit dezelfde stoornis (in naam) te koppelen als aan iemand die alleen maar gillend in bed kan liggen.

Zelf ben ik daarom maar gestopt met het koppelen van verwachtingen aan een bepaald label.
Ik denk dat het pas een rol speelt wanneer het, zoals je zelf ook aangeeft, je functioneren in de weg gaat staan. En dan nog denk ik dat het ook van meer factoren afhangt.

Ik heb wel sterk het idee dat de therapeuten, psychologen en psychiaters er ook moeite mee hebben door de verscheidenheid in de mate waarin iemand er last van heeft en ook in welke vorm het zich openbaard.

Door Tweakers user holliebal, donderdag 4 januari 2018 23:11

mvds schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 22:55:
[...]

Goed om te lezen dat het soms WEL werkt :)
Ja hoor, als je beiden maar wil en elkaar probeert te begrijpen en weet dat het geen ONWIL is maar ONMACHT, dat is voor mij een wezenlijk verschil. Ik heb veel gelezen over autisme en probeer echt mijn partner te begrijpen, natuurlijk moet ik wel uitkijken dat wat hier in het verhaal ook geschreven wordt iedereen weer anders is met autisme. Maar andersom probeert zij ook mijn wereld te begrijpen, dat is het mooie, we leren juist heel veel van elkaar, en groeien samen in onze kracht en wat de rest van de wereld er van zegt boeit me niet.

Oke heel eerlijk, soms doet het pijn wat mensen zeggen, er is soms zo weinig begrip en tolerantie voor m'n partner met ASS, en vaak maken ze misbruik van haar goedheid en vertrouwen, dat maakt me zo ontzettend boos en verdrietig en ik ben dan ook echt een pitbull en zeg eerlijk tegen die mensen hoe ik erover denken dat wordt me vaak niet in dank afgenomen maar dat boeit me niets, als je aan mijn partner komt kom je aan mij! Mensen zijn soms zo kortzichtig, gelukkig niet allemaal hoor.

Maar mijn partner met ASS staat wel altijd klaar voor iedereen en is altijd behulpzaam en goed voor een ander. Maar dat zien ze niet of willen ze niet zien. Dat doet zeer, juist omdat ik zo van m'n partner hou. Mijn partner met ASS is een heel lief mens met gevoelens. Ik maak me regelmatig heel kwaad als ik mensen hoor praten of als mijn partner met ASS dingen verteld die ze tegen haar zeggen dat snijd als een mes in m'n hart. M'n hart huilt dan, omdat ze alleen maar kijken naar wat ze niet kan of dat ze anders is, lekker boeien, zij is het mooiste wat mij is overkomen, terwijl ze juist heel veel dingen kan waar menigeen jaloers op is. Veel mensen zien alleen maar haar autisme en dat ze anders is. Het heeft wel vele jaren geduurd voordat ze haar muren naar mij afbrak maar ik gaf niet op omdat ik zag dat ze zoveel meer is, namelijk een liefdevol mens met gevoelens net zoals ik op zoek naar liefde, acceptatie, begrip, respect en waardering, zij is een prachtmens, mooi, uniek, puur en oprecht, kan ik nog veel van leren en heb er ook al veel van geleerd.

Maar goed, wij leren ons samen te focussen op wat er wel goed gaat en leren van de moeilijke en mindere momenten en halen onze positieve kracht uit elkaar en onze relatie in de dingen die samen goed gaan of wanneeer we in onze eigen kracht staan.We proberen elkaar sterker te maken en het positieve te stimuleren wat anderen ook zeggen.

Je kunt ook kijken wat je van elkaar kunt leren, ik probeer altijd naar de overeenkomsten te kijken ipv de verschillen. We zijn allemaal mens en allemaal op zoek naar liefde, acceptatie, begrip, waardering, respect. Daarnaast is mijn levensmotto ook:

Ik ben OKE, jij bent OKE en samen zijn wij OKE!

Ik ben niet perfect, verre van dat, maar als de wil en intentie er is, kom je samen heel ver!

[Reactie gewijzigd op donderdag 4 januari 2018 23:40]


Door Tweakers user aliberto, vrijdag 5 januari 2018 03:32

mvds schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 20:43:
[...]

Veel van wat je zegt herken ik, relaties onderhouden kost veel moeite inderdaad en het uitzoeken van relaties die het waard zijn om moeite voor te doen ook. Maar uiteindelijk vind ik het wel waard. Ik moet zeggen dat ik echt geluk heb met mijn vrienden, ze hebben er begrip voor ook al weten ze niet altijd om te gaan met mij. Maar dat is omgekeerd ook nog steeds zo.

Wat zijn voor jou, behalve het jezelf afzonderen, manieren om prikkels te beperken?
Ik weet dat ik niet tegen kinderen en beesten kan, dus deze probeer ik te vermijden. Ik kan ook moeilijk met vrouwen omgaan, sterker nog ik heb er geen in mijn telefoon. Het zijn voor mij ingewikkelde wezens met te veel tierelantijntjes en denken heel anders, ik krijg er vaak problemen mee en blijf dan ook liever bij hen uit de buurt. Bij mannen voel ik me meer op mijn gemak, beetje dezelfde denkwijze, geen gezeur over beauty dingen, lekker recht door zee en praten over technologie en andere interesses.

Wanneer ik op internet zit probeer ik het beeld vrij rustig te houden (mede ook i.v.m. epilepsie), daarom heb ik een betaalde adblocker. Ik bescherm me tegen prikkels en flikkerende dingen die mij storen.

Wanneer ik op pad ga moet ik een doel voor ogen hebben, te denken aan pakket ophalen of wegbrengen. Dus het moet iets opleveren of je komt in actie om uit de problemen te blijven.
Ik ga niet graag de stad in, mij te druk en ik loop nog steeds in kleren van 18 jaar terug. Geen gaten in en ik verdom het om 100 euro voor een spijkerbroek uit te geven. Sterker nog, ik haat kleren kopen, zowel in fysieke winkel als online. Vaak past het niet goed of wordt er onzeker van omdat dit iets nieuws is. Het kan me dan niet overtuigen dat het dan ook beter is. Ik vraag soms wel eens iemand mee die me helpt om te adviseren.

Het voorbeeld van kleren kopen heb ik ook met andere dingen. Ik ben nu al ruim 1,5 jaar bezig om een muis te vinden voor mijn pc. Ik heb er al 4 gekocht en geprobeerd maar ik kan de juiste niet vinden. Ik weet vaak wat ik wil maar het lijkt erop dat de markt mij dit niet kan geven. Sommige mensen zeggen dat ik hoge eisen stel. Ik koop graag iets duurs en hopelijk iets goed zodat ik jaren plezier ervan hoop te hebben zodat ik niet snel weer hoeft te verwisselen naar een nieuw product. Met computers heb ik dit probleem minder. Bijna bij elke aankoop bij mij zijn wel problemen. Vaak is het de schuld van fabrikant, maar soms zijn mijn verwachtingen veel te hoog, mede ook omdat ik al ruim een half jaar of langer met een aankoop bezig ben geweest, te denken aan reviews lezen, internet forums lezen.
Bij mij is het vaak zwart wit:
Iets is goed of fout....
Koop je een product en het is defect dan heb ik er gelijk geen goed gevoel bij om het te vervangen voor een dezelfde exemplaar, weg ermee!!. 1e indruk is vaak de beste indruk.

Doordat ik misschien veeleisend ben in materie speelt geld mij geen rol. Zal een voorbeeld noemen: Ik ben nu bezig voor een hoofdtelefoon/headset sinds een 1 jaar. Ik heb vele gaming headsets geprobeerd maar het geluid is niet volwassen genoeg voor mij. Ik wil het sprankelend en ruimtelijk hebben. Ik ben erg gevoelig voor imperfectie. Een hoofdtelefoon mag gerust 4000 euro kosten en dan nog de nodige losse hoofdtelefoon versterker los erbij. Ik gebruik het dagelijks ruim 8 uur per dag en hopelijk ook komende jaren. Ik heb in het verleden zoveel dingen gekocht en weer verkocht binnen 1 jaar dat je uiteindelijk heel veel geld heb weg gegooid, kortom beter in 1x goed dan 10 miskopen waar je moedeloos van wordt en duurder uitbent.

Zoals al bekend is leef ik geïsoleerd. Dit is mede ontstaan doordat ik thuis ben komen te zitten mede door autisme en epilepsie. In het begin had ik het moeilijk ermee. Zelfs zo erg dat ik overdosis anti epileptica, slaap pillen en anti depressiva meerdere malen heb ingenomen. Ik ben in het ziekenhuis wakker geworden doordat ex mij thuis had gevonden na een afscheids-sms die mijn huissleutel nog had. Dit was ook na een verbroken relatie trouwens. Dit maakt je helemaal instabiel en ga je dan impulsieve dingen doen.
Ik weet nog dat ik doof begon te worden en dit ook dagenlang ben geweest. Ik voelde me na het innemen heel langzaam vredig wegzakken. Voordat ik de medicatie innam wist ik wel precies wat ik deed. Ik zat zelfs mijn handen te tellen hoeveel er naar binnen ging en op den duur raakte ik vol, ik wilde nog meer naar binnen werken maar wilde niet overgeven ben toen maar gestopt. Het boeide me allemaal niet meer.
Ik was zelfs zo boos dat ik nog wakker werd in het ziekenhuis en tevens ook boos op ex dat hij mijn leven had gered. Dit verhaal is ongeveer 6 jaar geleden.

Maar ondertussen zijn er vele andere instabiele situaties ontstaan i.c.m. zelfmoordpogingen en dat kwam vaak door verbroken relaties. Ik probeer dan ook relaties te vermijden. De wil is er wel om met iemand samen te zijn maar kunnen en gevolgen niet.

Op 28 december 2016 werd ik weer eens gedumpt door iemand en dit resulteerde dat ik 's avonds laat laatste hulp ging zoeken bij politie ik wist niet waar ik moest zijn, ik lag al dagen lang zwaar depressief in bed. Politie komt bij mij thuis dezelfde avond en is verbaast wat ze bij mij allemaal zien, 65 inch OLED tv, heel net en goed verzorgd huis zonder tierelantijntjes met vrij dure meubels en stukken kunst, wat niet correspondeert in de wijk waar ik woon.
(Een huis moet praktisch zijn en overzichtelijk en makkelijk schoon te maken zijn en je moet er geen slaaf van zijn en te veel prikkels ervan hebben, gewoon de basis dingen, sommige mensen zeggen tegen mij dat een showroom nog gezelliger is)
Politie complimenteerde mij, waarop ik antwoorde met: Het zijn maar spullen meneer de agent, kunt u mij ook geluk schenken? Ik kan veel kopen maar dat niet.
Politie vroeg mij of ze de rest van mijn woning mochten bekijken, waarop ik mee instemde.
Politieagent zag mijn laptop staan en vroeg aan me : Speel je spelletjes?
Waarop ik antwoordde met ja.
Agent: Wat voor spelletjes?
Ik: Ehh ehh.... (vol schaamte :D )
Agent: Zeg het maar, maakt niet uit...
Ik zo eerlijk dat ik ben: Ik doe banken beroven, juwelenroof en valsmunterij en ik schiet op de politie..... :o :+
Agent moest lachen en zei: Nou je ziet maar dat we er ook voor je zijn in moeilijkere tijden en we gaan je helpen en brengen je naar een gesloten afdeling. Stem je hier in mee?
Waarop ik ja heb beantwoord.

Ik zat op mijn 36e verjaardag in een politie auto op weg naar gesloten afdeling mede omdat ik instabiel ben. Deze verjaardag zal ik nooit vergeten. Het probleem met gesloten afdelingen is, er is geen ruk te doen daar en ze leven daar in een pillen cultuur. Dat is goed voor je krijg je te horen.
Ik heb gezegd: Hoe weet jij of het goed voor je is, heb je zelf dit jarenlang gebruikt en weet je wel wat de bijwerkingen zijn?
Waarop de medewerker met nee antwoordde, maar de bijwerkingen zouden nihil zijn.
Ik zei tegen hem: Ik heb jarenlang anti epileptica geslikt en ik voelde me erg warrig en moe. Sliep heel veel. toen ik ermee stopte voelde ik me eindelijk weer wat mens. Ook kon ik beter nadenken en minder aan overdosis pillen obsessie denken. Want die pillen waren en zijn trouwens nog steeds mijn uitvlucht.
Ik ben ook gestopt met anti epileptica met overleg neuroloog om deze reden ondanks dat ik kan overlijden tijdens een epilepsie verhaal.
GGZ geeft helemaal hier niet om, eerste wat ze doen is je aanhoren en 2e reactie is: Hier heb je anti depressiva.

Ik geef toe dat ik vrijwillig naar gesloten afdeling ben gegaan maar dit was mijn grootste fout ooit. Ik was gelijk weer genezen. Ik heb hun moeten overtuigen dat ik weg wilde zonder gevaar van eigen leven.Toen ze vroegen heb je een back-up plan?
Ik: Hier zijn is mijn grootste fout, maak je maar geen zorgen ik kom niet meer terug.Heb ervan geleerd. Na 24 uur was ik weer ontslagen.

Ik geloof dus niet meer in alle GGZ instellingen.

Vaak is me opgevallen dat ik dingen niet begrijp totdat ik het ondergaan ben. Ik had 1 fantastische relatie met iemand die jammer genoeg 2 jaar geleden overleden is. Deze persoon zat 10 jaar in huis alleen mede door schulden door ex en deed de wereld groter voordoen dan werkelijk was. Hij kwam mij tegen en ging helemaal voor mij , afstand Wezep naar Vlissingen maakte niet uit en wilde zich helemaal in me inleven. Hij was heel dankbaar. Had eindelijk een doel in het leven. Maar ik vond hem heel overdreven dankbaar. Ik zei altijd, je mag ook wel gematigder zijn. Ik wilde graag mijn eigen ding kunnen doen, mijn eigen wereld genaamd computer. ik vond de computer belangrijker dan een relatie. De computer doet dingen die jij invoert (meestal dan). Een partner geeft kritiek. Partner stemde in het begin hier mee in maar later ging het tussen ons instaan. Hij probeerde echt wel in me in te leven. (Nu 2 jaar later weet ik wel beter, ben nu nog steeds alleen en een computer praat niet met je.) Maar op de 1 of andere manier ging het weer mis en kreeg ik stress en ruzie. In relaties heb ik al 2x politie over de vloer gehad waardoor mensen bang zijn voor mij. Dit was nu de 3e keer dat het mis ging met handgemeen omdat ik maandenlang werd gesard om het feit dat ik nog steeds met mijn ex bezig was. We zijn toen uit elkaar gegaan en kort erna is hij overleden aan zijn 1e epilepsie aanval. Diezelfde nacht kreeg ik ook veel aanvallen en in de morgen werd ik wakker gebeld door zijn familie met de mededeling dat hij overleden was.
ik vol verkrampte spieren en pijn zei tegen hun: Ik ga niet naar begrafenissen omdat ik iemand wil herinneren toen ie nog leefde.
Ze waren verbaast om dit antwoord. Half jaar erna begon ik helemaal vast te lopen en moest er wat mee doen. ik heb 3,5 uur heen gereisd en gezocht in zijn woon omgeving. Na een weekend heb ik zijn graf eindelijk gevonden. In totaal heb ik 30 kilometer gelopen i.c.m.10kg rugtas en 30 graden. Blaren op mijn voeten maar kon me niet boeien. Ik had een doel.
Nu bijna 2 jaar later heeft het nog steeds een impact op me gemaakt omdat dit mijn 1e echte overlijden van liefhebbende is waar ik achteraf echt van hield maar niet kon beantwoorden omdat ik niet wist hoe dit gevoel is / was. Ook al waren we uit elkaar we belden elkaar elke dag zowat of gingen soms ergens naar toe in een stad.
Anno nu begrijp ik pas waarom hij zo dankbaar was. Vroeger was alles voor mij zo vanzelfsprekend en nu ik geregeld letterlijk niemand meer zie soms 3 tot 4 weken en iemand komt me dan bezoeken dan ben ik die persoon heel dankbaar. Maar als je denkt dat iemand ooit heeft gevraagd hoe het ging met overlijden van dierbare en verdere ondersteuning heeft gegeven, dan is het antwoord 0 komma 0. Heb alles zelf moeten oplossen. Familie heb ik niet.

Vreemdgaan begreep ik ook nooit. Zelf deed ik het ook tijdens relaties, totdat je het zelf overkomt en als je onverwachts thuis komt en partner betrapt met een ander dan stort je wereld in. Anno nu weet ik beter. Je bent jong en je moet nog een hoop leren.
Het gevaar voor mij en relaties is, ik geef me zoveel aan die persoon dat het soms te benauwend wordt voor de partner. Bijna claimend tot opdringerig. Terwijl ik het toch allemaal goed bedoel.


Veel dingen bekijk ik juist van een praktische kant. Vele mensen zijn voor mij heel klungelig. Ik ben soms maanden of jaren bezig om een simpele handeling nog simpeler te maken. Het gaat heel ver, te denken aan meubels kopen hoe een deur open gaat, te denken aan roldeur/schuifdeur of openslaande deur. Maar ook welke dempers er in zitten en welke richting de deur scharniert.
Heb ik een dagelijkse handeling gevonden die beter en minder activiteiten kost dan zal ik deze voor de rest van mijn leven gebruiken.
Zo vind ik schoenen met veters onhandig. Veters breken af en je moet ze dagelijks strikken en raken ook los. Als je dit in 2 jaar (of meer) bekijkt heb je veel tijd verloren aan paar touwtjes strikken.

Met boodschappen doen ben ik heel simpel:
Vriezer volproppen voor de hele maand dan hoef ik niet meer die winkel komende tijd te bezoeken en het scheelt ook nog eens geld. Week 1 begin je met verse groente. Week 2 met diepvriesmaaltijden, week 3 ingeblikt en ingepot voedsel. Week 4 brood.
Even maar een voorbeeld.
Maar ik hecht helemaal geen waarde aan eten. Mij kan je ook blij maken met water en brood voor een langere periode. Sterker nog ik kook soms 2 a 3 maanden niet. Te veel gedoe. Kan tevens ook niet goed multi tasken, eten verbrand vaak en kost te veel tijd. Heb het geduld hier niet voor. De Turk, broodjeszaak, friettent, pizzeria geeft me ook wel eens warm eten. ik ben dol op koud eten (maaltijd salades). Tevens als je niet hoeft te koken heb je geen hoge energie rekening en geen tot nauwelijks afwas. Ik kan wel koken maar haat het.

Een nieuwe partner heeft denk ik heel veel moeite met mijn huidige levenswijze. Ik leef in de nacht voornamelijk, want dan hoor ik geen geluiden van buren, buiten op straat en ik zit dan eindelijk te genieten (soms buiten op het balkon). ik heb paar keer geprobeerd op de dag te leven maar dan voel ik me ziek tot een wrak. Oververmoeid en vele prikkels waar ik bijna gek van wordt.

Partners willen ook vaak op vakantie, maar door deze "instabiele handeling" wordt ik vaak vervelend en ontstaat er ruzie. Zijn we op vakantie dan verveel ik me en ga ik uitvluchten zoeken om weer naar huis te gaan. ik vind een vakantie dan ook weg gegooid geld. Je kan beter een pc kopen of een tv waar je jarenlang plezier van hebt. Nogmaals geld is geen probleem voor me, maar ik bekijk het meer praktisch. Maar als ik de vakantie achter de rug heb, dan denk ik er later wel weer aan. Maar alles ervoor is altijd een zeer groot probleem. Dagjes weg tot midweek kan nog net.
In 2009 was ik voor 11 dagen naar Aruba gegaan. Dit was de 1e en gelijk de laatste keer dat ik gevlogen had. Ik was na 2 dagen zwaar verbrand met mijn bleke huid en was tevens muggenvoer en verveelde me rot. Ik wilde graag vluchten maar kon niet van het eiland af. Toenmalige partner deed echt zijn best om het tot een leuke vakantie te maken maar had gelijk zijn les geleerd. Hij hielp me voor de vakantie ook met tas in te pakken en ik mocht niets doen om zo alle handelingen en stress bij me weg te nemen.

Kortom, veel dingen zijn een obstakel in het leven voor mij. Alleen zijn is niet alles, maar met iemand samenleven ook niet. Ik vind het fijn om een arm om me heen te hebben. Maar sommige mensen die bij mij op visite komen zijn goud eerlijk en zeggen dan: Ik kan net een paar uur of weekend met je volhouden maar langer niet. Ik waardeer dit dan ook. Ga er geen ruzie om maken. Ik hou van direct en eerlijk. Geen gedoe van mij ontwijken en weet ik waar ik aan toe ben.
Juist als mensen omwegen maken begrijp ik het niet en ontstaan er problemen en gaan mensen me op den duur negeren.

Vroeger gingen leeftijdsgenoten stappen, ik wilde liever sparen voor spelcomputer en spelletjes. Ik vond die drukte niet leuk in cafés. De computer was echt een uitkomst voor mij, je eigen wereld creëren.
Toen ik 18 werd woonde ik al op mijzelf omdat kindertehuis mij vertelde dat ik binnen 2 weken een kamer moest hebben anders stond ik op straat. Ik ben toen gaan werken bij Mac Donalds 3 jaar. Daar vlogen de burgers door de keuken en ik kon me niet aanpassen. Want ik ben niet onderdanig ingesteld. Heb een enorme eigen wil. Heb zelfs problemen met klanten gehad tot vechtpartijen aan toe. Doordat ik vroeg op mezelf woonde heb ik geen eerlijke kans van studie gekregen. MAVO diploma en dat is het. Ik probeerde wel te overleven door te werken bij uitzendbureau's maar was vaak tijdelijk. Ik heb denk ik wel ruim 30 werkgevers gehad. Op den duur wilde niemand me meer aannemen. Nu ik sinds 2012 deze problematiek niet meer heb i.v.m. IVA-uitkering is er weer een andere vorm van depressiviteit ontstaan in de naam van isolement. Mijn gedachtegang is: Ik kan niemand iets fout doen als ik alleen ben.

Ik vind zelf de kwaliteit van leven sorry voor mijn taalgebruik: ZWAAR KLOTE. Want zeker al 25 jaar depressief zijn en niet met mensen om kunnen gaan zegt voor mij genoeg. Ik heb het lef niet om een mes in mijn lichaam te steken. Maar alle dagen in bed liggen en balen dat je nog leeft is ook geen oplossing.

Ik heb geen intentie om zielig te doen, absoluut niet. Het is gewoon hoe ik het leven zie. Ik voel me veroordeeld als een soort gevangene in mijn eigen lichaam. Ik weet dat ik epilepsie, autisme heb maar soms is er een tijd van komen en gaan. Ik probeer met humor naar anderen me beter voor te doen maar diep van binnen weet ik anders. Ik wil ook niet altijd negatief overkomen want anders zeggen mensen oh daar heb je hem weer. Mijn zelfkennis is aardig goed daar ligt het niet aan, maar de praktijk is vaak anders en moeilijk door verschillende factoren waar je geen invloed op hebt.

[Reactie gewijzigd op vrijdag 5 januari 2018 21:26]


Door Tweakers user Jeroenzer, vrijdag 5 januari 2018 08:45

Hann1BaL schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 09:40:
[...]


Dat is wel even een baude niet onderbouwde uitspraak die je met uitleg misschien nog wel kunt verdedigen.

Ik kan je begrijpen als je stelt dat het natuurlijk niet zo is als een griep: Je hebt een griepvirusinfectie of je hebt het niet. Heel zwart-wit. Dan kun je wel verschillende effecten hebben, maar het feit of je wel of geen griep hebt is vrij zwart-wit. (Hier kun je ook nog over discussieren, maar dat ter zijde.)

Autisme is een compleet grijs spectrum waarbij, indien je genoeg vakjes aan vinkt een diagnose in het autistisch spectrum krijgt. En daarmee kun je jouw uitspraak verdedigen als: we hebben allemaal wel iets waar we lastig mee om kunnen gaan.

Echter hebben we een "afspraak" wanneer we iets vinden vallen in het autistisch spectrum. Als je daar niet in valt, heb je dus geen vorm van autisme. Dit is niet meer dan een overgesproken waarde in plaats van een keihard feit, maar dit is wel een argument tegen de stelling dat iedereen een vorm van autisme heeft. Je kunt stellen dat dat met de huidige afspraken niet zo is.
Bedoel het ook niet dat autisme niet niks is want ik lees dagelijks berichten op favebook van een vriendin van mij van haar zoontje die autisme heeft hoe moeilijk het is voor beide, maar inderdaad bedoel ik het vrij zwart-wit dat iedereen wel iets van autisme heeft, locaties van objecten, als de planning anders wordt en er geen begrip voor hebben en boos worden, bepaalde woorden/zinnen letterlijk nemen.

zoals je zelf aangeeft als je genoeg vakjes aanvinkt heeft iedereen autisme.

me reactie was absoluut niet negatief bedoeld hoor :)

Door Tweakers user mvds, vrijdag 5 januari 2018 12:46

Jeroenzer schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 08:45:
[...]


Bedoel het ook niet dat autisme niet niks is want ik lees dagelijks berichten op favebook van een vriendin van mij van haar zoontje die autisme heeft hoe moeilijk het is voor beide, maar inderdaad bedoel ik het vrij zwart-wit dat iedereen wel iets van autisme heeft, locaties van objecten, als de planning anders wordt en er geen begrip voor hebben en boos worden, bepaalde woorden/zinnen letterlijk nemen.

zoals je zelf aangeeft als je genoeg vakjes aanvinkt heeft iedereen autisme.

me reactie was absoluut niet negatief bedoeld hoor :)
Mwah dat is wel erg kort door de bocht. Wellicht zullen veel mensen dingen bij zichzelf herkennen die binnen ASS horen, maar zoals ik al zei, autisme is meer dan alleen een bepaalde volgorde aan moeten houden, alles dezelfde kant op moeten laten wijzen en weet ik veel wat voor voorbeelden je nog kan verzinnen. Dat is het juist, als iemand het fijn vind om zijn meubels altijd op dezelfde plaats te willen laten staan is het soms al reden om dat persoon een autist te noemen. Maar dat is autisme niet... Autisme is (onder andere) dat echt nodig hebben om niet overprikkeld te raken, en overprikkeld raken gaat veel verder dan alleen maar boos worden.

Je kan het vergelijken met een camera die overbelicht raakt, die camera is dan echt niet meer in staat informatie te ontvangen en te verwerken, oftewel, niet meer in staat te functioneren. Het licht is dan de prikkels (en voor een autist kan licht letterlijk voor een overprikkeling zorgen) en je moet dan dus de hoeveelheid licht verminderen om weer informatie toe te kunnen laten en te kunnen verwerken. Hoe die overprikkeling zich dan uit is ook anders voor iedereen. Ik ga op een soort van black-out (volledig passief) waarvan de duur erg kan verschillen. Anderen worden zeer agressief en zo zullen er meer manieren van reageren zijn.

Door Tweakers user maquis, vrijdag 5 januari 2018 13:24

Autisme is een gave. Jammer dat zo weinig mensen dit onderkennen

Door Tweakers user verleemen, vrijdag 5 januari 2018 17:15

Nou als je aspeger bent, dan ben je hier op een hele goede plek. Juist op een site als tweakers zul je veel mensen tegen komen die allemaal meer dan normaal met structurele zaken bezig zijn. Niet dat dan bij iedereen alle kopjes hetzelfde moeten staan, maar het zijn wel vaak mensen die bezig zijn met computers, systemen en logica, ikzelf heb ook een vorm van autisme, maar ik ben juist heel slordig en onverzorgd, behalve op 1 plek, en dat is mijn harde schijf. Daar staan geen gif bestanden in de map voor JPEG’s. Je zult geen doc bestanden vinden in de map downloads. Alles staat waar het hoort en zelfs mijn hele systeem is op efficiëntie gebouwd. Ik heb bv mijn processor gedwonclockt omdat ik al die extra MHz niet gebruik en me dat wel weer 20 watt bespaart. Klinkt. Oor heel veel mensen hier heel normaal toch? Nou ga dan maar eens bij de buurman kijken, want die heeft een octacore draaien omdat ie de hele dag op Facebook zit en als je in zn mappen kijkt dan begrijp je meteen waarom ie zo vaak voor je deur staat omdat zn computer he weer eens niet doet.

Ben je dus op zoek naar mensen die heel direct en zakelijk zijn, die moeilijk kunnen liegen en precies dat zeggen wat ze bedoelen dan kun je het beste kijken naar systeemoperaors, programmeurs en ingenieurs. Je zult ook merken dat die zich vaak moeilijk kunnen inleven en dat ze vaak enorm kunnen doordrammen over dat ene onderwerp dat zij wel interresant vinden maar waar de meeste mensen totaal niks me kunnen.

Een goed voorbeeldje is bv dat heel veel mensen niet weten dat de aarde om de zon draait, maar wel alles weten van de relatie van die ene poster en dat fotomodel.

Bij mij is dat dus precies omgekeerd. Ik kan je van alles vertellen over arm socs en bits en bytes en hoe lekker efficiënt dat is, ( En dat ik me er aan stoor dat er geen 8 Bits versie van de Raspberry pi bestaat en dus gedwongen worden om 8 bits systemen op een 32 bits computertje te draaien) <———Kijk daar gaan we al, een normaal mens denkt nu, wat moet ik met die informatie, wat heeft dat nou met deze discussie te maken? Maar ik moet t gewoon zeggen, en t is dus goed mogelijk dat juist er ook nog mensen op in gaan.

Maar terwijl ik daar dus heel goed in ben vergeet ik heel vaak “dank je wel” te zeggen als iemand me een kopje koffie geeft, het valt mij niet op dat ik mijn thsirt verkeerd om aan heb en als iemand zn hoofd stoot ren ik er niet op af om te vragen of het wel goed gaat, maar als ik dat toch doe omdat iemand me om hulp vraagt en ik een verbandje bij die persoon aanleg ga ik wel rustig door met vertellen dat je van een airduino alleen een basic computer kunt maken omdat daarvan een interpreter in ram kan draaien:)

Wat je misschien ook merkt, de mensen die zich in jou herkennen reageren niet met 5 zinnen, maar komen met en hele lap tekst omdat we graag alles in detail willen uitleggen.

Voor de rest, ja is autisme een ziekte? Ja en nee. Aspergers hebben inderdaad moeite met sociaal gedrag, maar als ze op hun plek zijn dan doen ze het juist heel goed.

Alan Turing, de uitvinder van de computer had asperger, maar ook bill Gates, Steve jobs, Albert Einstein, Edison, Johan Sebastián Bach en micheal Jackson hadden allemaal van die typische asperger eigen schappen.

Leukste voorbeeld, Steve jobs had in zijn klerenkast, 7 paar van de zelfde schoenen, broeken en zwarte colt truien, Einstein had 7 exact de zelfde pakken en ik heb dat ook, van alles t zelfde merk en vorm , waarom? Omdat je dan gewoon dat kan aantrekken wat je gewend bent zonder je af te hoeven vragen of dat truitje wel bij die brok past. Het is puur structuur:)

Dat hoeft natuurlijk niet voor jou op t gaan, want ook elke asperger is anders, maar ik kan je een ding garanderen. Ik maak nogal eens spelfouten en als er autisten in de groep hier zitten zal minimaal een van hen zich openbaren als taalnazi en al het andere van wat ik geschreven heb negeren en me alleen maar op mijn schrijfstijl kommentaar komen geven:)

Door Tweakers user i-chat, vrijdag 5 januari 2018 19:11

als je me een lul vind, zeg dat gewoon dat je me een lul vind. Ik ben hier niet om vrienden te maken maar om mijn werk te doen. Ze zitten mij dan vreemd aan te kijken maar als ze lang genoeg met mij samen werken weten ze dat ik het ook echt zo bedoel. Maar veel mensen kunnen dat niet hoor, die blijven hangen in de bla bla. Die hebben zichzelf ermee, want de boodschap komt dan gewoon niet over.
Wow! Als ik dit zo lees dan moet ik ook echt een doorsnee autist zijn want dit klinkt echt enorm bekend.

Toch heb ik doorgaans enorme moeite met dat hele authisme, Uit deze blog blijkt duidelijk dat de schrijver zo'n betreffende diagnose enkel maar als informerend lijkt te beschouwen en dan is er, volgens mij, niet zo heel veel aan de hand,

De problemen ontstaan, naar mijn idee echter als deze hele serie aan afwijkingen/aandoeningen/stoornissen, of hoe je ze ook noemen wilt, de vaststelling lijkt soms zo onduidelijk of onaantoonbaar als de pest, een excuus gaan vormen om niet meer mee te doen, of gewoon ronduit asociaal te worden. Wie kan er immers in je kop kijken en heeft de expertise om vast te stellen dat je Of autist of gewoon KUTKIND bent?

In dat opzicht pleit ik dan ook tegen elke vorm van diagnosticeren anders dan als potentiële bron van informatie voor het zoeken naar hulpmiddelen. want in wat? 99? procent van alle gevallen is uitsluiting of overbetutteling wel het laatste wat je wilt. zelfs als je in eerste instantie wellicht onhandelbaar lijkt door de een of andere mogelijke disfunctie. labeltjes zijn lang geen lolletjes.

Misschien gewoon eens beginnen te accepteren dat lang niet iedereen perfect is en perfect werkt op welk niveau of terrein dan ook.


verder: Enorm goed, en duidelijk verwoord zou ik zeggen.

Door Tweakers user mvds, vrijdag 5 januari 2018 19:32

verleemen schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 17:15:
Nou als je aspeger bent, dan ben je hier op een hele goede plek. Juist op een site als tweakers zul je veel mensen tegen komen die allemaal meer dan normaal met structurele zaken bezig zijn. Niet dat dan bij iedereen alle kopjes hetzelfde moeten staan, maar het zijn wel vaak mensen die bezig zijn met computers, systemen en logica, ikzelf heb ook een vorm van autisme, maar ik ben juist heel slordig en onverzorgd, behalve op 1 plek, en dat is mijn harde schijf. Daar staan geen gif bestanden in de map voor JPEG’s. Je zult geen doc bestanden vinden in de map downloads. Alles staat waar het hoort en zelfs mijn hele systeem is op efficiëntie gebouwd. Ik heb bv mijn processor gedwonclockt omdat ik al die extra MHz niet gebruik en me dat wel weer 20 watt bespaart. Klinkt. Oor heel veel mensen hier heel normaal toch? Nou ga dan maar eens bij de buurman kijken, want die heeft een octacore draaien omdat ie de hele dag op Facebook zit en als je in zn mappen kijkt dan begrijp je meteen waarom ie zo vaak voor je deur staat omdat zn computer he weer eens niet doet.

Ben je dus op zoek naar mensen die heel direct en zakelijk zijn, die moeilijk kunnen liegen en precies dat zeggen wat ze bedoelen dan kun je het beste kijken naar systeemoperaors, programmeurs en ingenieurs. Je zult ook merken dat die zich vaak moeilijk kunnen inleven en dat ze vaak enorm kunnen doordrammen over dat ene onderwerp dat zij wel interresant vinden maar waar de meeste mensen totaal niks me kunnen.

Een goed voorbeeldje is bv dat heel veel mensen niet weten dat de aarde om de zon draait, maar wel alles weten van de relatie van die ene poster en dat fotomodel.

Bij mij is dat dus precies omgekeerd. Ik kan je van alles vertellen over arm socs en bits en bytes en hoe lekker efficiënt dat is, ( En dat ik me er aan stoor dat er geen 8 Bits versie van de Raspberry pi bestaat en dus gedwongen worden om 8 bits systemen op een 32 bits computertje te draaien) <———Kijk daar gaan we al, een normaal mens denkt nu, wat moet ik met die informatie, wat heeft dat nou met deze discussie te maken? Maar ik moet t gewoon zeggen, en t is dus goed mogelijk dat juist er ook nog mensen op in gaan.

Maar terwijl ik daar dus heel goed in ben vergeet ik heel vaak “dank je wel” te zeggen als iemand me een kopje koffie geeft, het valt mij niet op dat ik mijn thsirt verkeerd om aan heb en als iemand zn hoofd stoot ren ik er niet op af om te vragen of het wel goed gaat, maar als ik dat toch doe omdat iemand me om hulp vraagt en ik een verbandje bij die persoon aanleg ga ik wel rustig door met vertellen dat je van een airduino alleen een basic computer kunt maken omdat daarvan een interpreter in ram kan draaien:)

Wat je misschien ook merkt, de mensen die zich in jou herkennen reageren niet met 5 zinnen, maar komen met en hele lap tekst omdat we graag alles in detail willen uitleggen.

Voor de rest, ja is autisme een ziekte? Ja en nee. Aspergers hebben inderdaad moeite met sociaal gedrag, maar als ze op hun plek zijn dan doen ze het juist heel goed.

Alan Turing, de uitvinder van de computer had asperger, maar ook bill Gates, Steve jobs, Albert Einstein, Edison, Johan Sebastián Bach en micheal Jackson hadden allemaal van die typische asperger eigen schappen.

Leukste voorbeeld, Steve jobs had in zijn klerenkast, 7 paar van de zelfde schoenen, broeken en zwarte colt truien, Einstein had 7 exact de zelfde pakken en ik heb dat ook, van alles t zelfde merk en vorm , waarom? Omdat je dan gewoon dat kan aantrekken wat je gewend bent zonder je af te hoeven vragen of dat truitje wel bij die brok past. Het is puur structuur:)

Dat hoeft natuurlijk niet voor jou op t gaan, want ook elke asperger is anders, maar ik kan je een ding garanderen. Ik maak nogal eens spelfouten en als er autisten in de groep hier zitten zal minimaal een van hen zich openbaren als taalnazi en al het andere van wat ik geschreven heb negeren en me alleen maar op mijn schrijfstijl kommentaar komen geven:)
Haha te zo lezen pas je hier prima tussen inderdaad 😉 Maar inderdaad, veel mensen met autisme/asperger zitten in de techniek. In die wereld word het op prijs gesteld dat je systematisch te werk gaat. Je zal denk ik weinig autisten in de zorg zien, aangezien je daar juist empatisch sterk moet zijn.

Door Tweakers user mvds, vrijdag 5 januari 2018 19:35

i-chat schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 19:11:
[...]
Wow! Als ik dit zo lees dan moet ik ook echt een doorsnee autist zijn want dit klinkt echt enorm bekend.

Toch heb ik doorgaans enorme moeite met dat hele authisme, Uit deze blog blijkt duidelijk dat de schrijver zo'n betreffende diagnose enkel maar als informerend lijkt te beschouwen en dan is er, volgens mij, niet zo heel veel aan de hand,

De problemen ontstaan, naar mijn idee echter als deze hele serie aan afwijkingen/aandoeningen/stoornissen, of hoe je ze ook noemen wilt, de vaststelling lijkt soms zo onduidelijk of onaantoonbaar als de pest, een excuus gaan vormen om niet meer mee te doen, of gewoon ronduit asociaal te worden. Wie kan er immers in je kop kijken en heeft de expertise om vast te stellen dat je Of autist of gewoon KUTKIND bent?

In dat opzicht pleit ik dan ook tegen elke vorm van diagnosticeren anders dan als potentiële bron van informatie voor het zoeken naar hulpmiddelen. want in wat? 99? procent van alle gevallen is uitsluiting of overbetutteling wel het laatste wat je wilt. zelfs als je in eerste instantie wellicht onhandelbaar lijkt door de een of andere mogelijke disfunctie. labeltjes zijn lang geen lolletjes.

Misschien gewoon eens beginnen te accepteren dat lang niet iedereen perfect is en perfect werkt op welk niveau of terrein dan ook.


verder: Enorm goed, en duidelijk verwoord zou ik zeggen.
Dankje!

De diagnose veranderd ook helemaal niks, zeker voor mij niet. Maar door de juiste diagnose kan je iemand wel helpen om met bepaalde dingen om te gaan. Maar het is maar net hoe je er zelf mee om wilt gaan. Er zullen vast mensen bij zitten die de diagnose als excuus gebruiken, in zo'n wereld zitten we inderdaad.

Dus is een diagnose een lolletje? Nee, maar soms kan het wel degelijk nodig zijn en ook helpen.

Door Tweakers user wizai, maandag 8 januari 2018 11:41

Ed schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 15:04:
Ik herken een aantal van de verhalen van de TS en anderen. Zelf heb ik waarschijnlijk ook iets van autisme. Ik wil dit niet diagnotiseren want dan krijg je toch een kruisje achter je naam waar ik niet op zit te wachten.

Eigenlijk is het bij mij zo dat ik het best kan omschrijven als dat je geen band voelt met andere mensen. Hierdoor houd je ook niet snel contact met bekenden/vrienden. Ook heb ik hierdoor nog nooit een relatie gehad.

Op het werk e.d. gaat het redelijk aardig omdat ik heb geleerd, zoals iemand al eerder noemde, gedrag als het ware te kopieeren. Maar eigenlijk ervaar ik het hele sociale leven als een poppenkast.

Soms heb ik er veel moeite mee in mijn leven, maar over het algemeen kan ik er mee leven.
Dit is exact hoe ik er op dit moment bij mijzelf over nadenk! Dank voor de omschrijving.
Op mijn werk voelt het echt als een poppenkast, wanneer ik thuis kom, gaat de knop weer om en ben ik mijzelf. Ik heb geen idee hoe ik hiermee moet omgaan eerlijk gezegd.

@mvds top en knap dat je dit blog hebt aangemaakt, het geeft veel inzicht en eerlijkheid!

Door Tweakers user mvds, maandag 8 januari 2018 12:33

wizai schreef op maandag 8 januari 2018 @ 11:41:
[...]


Dit is exact hoe ik er op dit moment bij mijzelf over nadenk! Dank voor de omschrijving.
Op mijn werk voelt het echt als een poppenkast, wanneer ik thuis kom, gaat de knop weer om en ben ik mijzelf. Ik heb geen idee hoe ik hiermee moet omgaan eerlijk gezegd.

@mvds top en knap dat je dit blog hebt aangemaakt, het geeft veel inzicht en eerlijkheid!
Thanks!

Het poppenkast idee heb ik ook hoor. Als je ziet hoe krampachtig mensen kunnen zijn in hun omgang met anderen, echt niet normaal. Maar waardoor heb jij het idee dat je niet jezelf kan zijn op het werk? Uiteindelijk heb je alleen maar jezelf mee als je ervoor kiest om mee te doen aan de poppenkast. Wees gewoon jezelf, mensen leren er vanzelf mee om te gaan, of niet... Maar dat is niet jouw probleem

Door Tweakers user ozzynator, dinsdag 9 januari 2018 13:00

mvds schreef op donderdag 4 januari 2018 @ 20:59:
[...]

Weet je toevallig of de psycholoog van je zoon ook als specialisme autisme had?

Hoeveel therapeuten. psychologen en psychiaters ik wel niet heb gehad in mijn leven.... Pff en geen van allen wist de autisme te herkennen.
Nou, toen hij 4 (of 5) was kwamen we via school bij de neuroloog terecht ivm zijn drukte en bijdehandheid. Die zei gelijk na 5 minuten dat hij inderdaad adhd heeft, maar dat ze ng iets zag maar waar ze niets over mocht zeggen omdat dat niet haar specifieke vakgebied was.

Toen via de huisarts bij een kinderpsycholoog terecht gekomen en die heeft na ongeveer een half jaar onderzoek, praten en observeren de conclusie getrokken. Deze psychologe was gespecialiseerd in autisme problematiek.

Gelukkig was er daarna redelijk snel plaats in het speciaal onderwijs, daar was hij echt op zijn plaats. Tot afgelopen zomer is hij wel met regelmaat onder behandeling geweest, maar is nu zo ver dat hij zijn ding doet zoals hij het doet en accepteert zelf ook dat het anders gaat dan wat geaccepteerd is in de samenleving.

Zal wel altijd geholpen moeten worden ben ik bang, maarja, daar ben je ouder voor.

[Reactie gewijzigd op woensdag 10 januari 2018 16:37]


Reageren is niet meer mogelijk